งความสามารถเอาไว้ แต่ทว่าเขาก็จะต้องเข้าไปในอุโมงค์ฝังศพมังกรและหากุญแจเผ่าเทพมังกรให้พบโดยห้ามฝ่าฝืน”
ภาพสีดำบนใบหน้าของเขาดูราวกับว่ามีชีวิตขึ้นมาอย่างไรอย่างนั้น จากนั้นทั้งมิติของเมืองเฮยตูก็ได้แฝงไปด้วยคำสาปเช่นนี้
และคนผู้นั้นก็ได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
รูปภาพเช่นนั้นให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยเป็นอย่างมากแก่มู่เฉียนซี เหมือนดั่งตอนที่คำสาปของจิ่วเยี่ยได้ระเบิดออกมา
เมื่อเห็นภาพที่อยู่บนใบหน้าของหลงฉือนั้นนางก็มิได้สงสัยอันใด เพราะว่าหลงฉือนั้นปกติยิ่งนัก มันดูไม่เหมือนคำสาปเลยแม้แต่น้อย
และตอนนี้บุรุษผู้นั้นได้ใช้วิชาลับเช่นนี้ออกมา ทำให้นางอดนำมันไปคิดเกี่ยวพันกับคำสาปนั้นของจิ่วเยี่ยมิได้
เมื่อกาลเวลาได้ผ่านไปก็ไม่รู้ว่ามีคนจำนวนมากน้อยเท่าใดที่ได้มาจบสิ้นชีวิตลงที่อุโมงค์ฝังศพมังกรนี้
ถึงแม้ว่าพลังความสามารถของการกลับมาในครั้งที่สองจะไม่ถูกจำกัดเอาไว้ แต่ก็ไม่เคยมีผู้ใดออกมาจากอุโมงค์ฝังศพมังกรได้
กับดักแห่งแล้วแห่งเล่าโดยเฉพาะในมิติแห่งกาลเวลาเช่นนี้ ถึงต่อให้พลังความสามารถไม่ได้ถูกจำกัดเอาไว้ ก็ยังไม่สามารถที่จะมีชีวิตรอดออกไปได้ ทุกคนนั้นล้วนแต่ดูเบามังกรดำไปนัก
หลังจากที่ได้ดูฉากฉากนั้นจนจบ สีหน้าของกู้ไป๋อีก็ไม่ค่อยจะดีนัก
เขาจับมู่เฉียนซีเอาไว้แล้วกล่าว “คุณหนูใหญ่ เกรงว่าพวกเราคงจะติดอยู่ที่นี่ไปตลอดกาลเสียแล้ว ท่าน…ท่านไม่ควรที่จะมากับข้าเลย”
บุรุษชุดดำผู้นั้นนึกว่าต
