นได้ทำลายทุกสิ่งอย่างที่มังกรดำวางเอาไว้ไปแล้ว แต่เขากลับดูเบามังกรดำไปนัก เกรงว่ามังกรดำคงไม่หวังจะให้ผู้ใดได้สิ่งที่เรียกว่ากุญแจเทพเผ่ามังกรนั่นไป
มู่เฉียนซียิ้มแล้วกล่าว “เสี่ยวไป๋ เจ้าผิดแล้ว โชคดีต่างหากเล่าที่ข้ามา”
ถ้าหากว่านางมิได้มาด้วย เกรงว่าเขาคงจะกลับไปไม่ได้จริง ๆ เสียแล้ว
“เสี่ยวไป๋ พวกเราออกไปกันเถอะ! ไปดูกันว่ากุญแจเทพเผ่ามังกรนั่นมันคืออะไรกันแน่!”
กู้ไป๋อีตะลึงงัน “ออกไป? ออกไปไม่ได้หรอก! ที่แห่งนี้เป็นที่ปิดผนึกแห่งกาลเวลา นอกเสียจากจะมีผู้บำเพ็ญภูตธาตุมิติขั้นสูงจึงจะสามารถออกไปได้!”
แววตาของเขาหม่นหมองลง “แต่ว่าไม่มีผู้บำเพ็ญภูตธาตุมิติปรากฏขึ้นมาเสียแม้แต่ผู้เดียวเป็นเวลาหลายหมื่นปีแล้ว”
มู่เฉียนซีจับตัวกู้ไป๋อีเอาไว้แล้วกล่าว “ข้าบอกว่าสามารถออกไปได้ก็สามารถออกไปได้สิ ข้าเคยล้อเล่นกับเจ้าเสียเมื่อไร”
นางกล่าวกับอาถิง “อาถิง พวกเราไปกันเถอะ!”
ลำแสงสีเขียวอ่อนได้ถูกปล่อยออกมา มู่เฉียนซีรู้สึกได้ว่าตนเองนั้นกำลังจะถูกส่งออกไปแล้ว แต่ทว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง….
กู้ไป๋อีกลับมิได้จะออกไปพร้อมกับนาง
นางคว้าตัวกู้ไป๋อีเอาไว้แล้วกล่าว “อาถิง ช้าก่อน…”
“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
อาถิงกล่าว “บนตัวของเจ้าหมอนี่มีคำสาปอยู่ กระจกแห่งกาลเวลาบีบบังคับให้เขาไม่สามารถที่จะไปได้ ก็เลย….”
ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่กู้ไป๋อีก็สามารถเดาออกได้อยู่บ้าง
“คุณหนูใหญ่ ถ้าหากว่า
