ซีดเผือด!
มู่เฉียนซีหน้านิ่วคิ้วขมวดขึ้น ช่างน่ากลัวยิ่งนัก!
เจ้าหมอนี่ไม่สามารถโจมตีเอาชนะมันได้เลย แต่เหตุใดเมืองเฮยตูถึงมีข้อต้องห้ามเช่นนั้นด้วย
ผู้ที่กลับมายังเมืองเฮยตูอีกครั้งจำเป็นต้องบุกเข้ามาที่อุโมงค์ฝังศพมังกร นี่มันไม่ได้ต่างอะไรกับมาหาความตายเลย
มู่เฉียนซีเดินมาข้างกายกู้ไป๋อีและกล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ พวกเราไปกันเถอะ ข้อต้องห้ามนั้นบอกเอาไว้ว่าเจ้าต้องเขามาในอุโมงค์ฝังศพมังกรไม่ใช่เหรอ ตอนนี้พวกเราก็มาถึงแล้ว เช่นนั้นเราออกไปตอนนี้ก็คงจะไม่เป็นไรหรอกกระมัง!”
มู่เฉียนซีดึงกู้ไป๋อีเตรียมจะจากไป หลงฉือกลับหัวเราะขึ้นก่อนจะกล่าว “เหอะเหอะเหอะ! เจ้ามันไร้เดียงสาเกินไปแล้ว”
หลังจากถอยหลังไปได้ไม่กี่ก้าว เส้นเลือดสีเขียวก็กระตุกขึ้นบนใบหน้าและหมัดของกู้ไป๋อีก็เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
เขาผลักมู่เฉียนซีออกและกล่าวว่า “คุณหนูใหญ่ รีบไป! ไม่ต้องเป็นห่วงข้า คุณหนูใหญ่ไปก็จะไม่เป็นอะไร”
หลงฉือกล่าว “กู้ไป๋อี หากเข้ามาในอุโมงค์ฝังศพมังกรแล้วก็ทำได้เพียงแค่เดินหน้าอย่างเดียว ไม่อาจถอยหนีได้ หากถอยหนี คำสาปในตัวเขา ก็คงไม่ปล่อยเขาเป็นแน่”
มู่เฉียนซีกล่าว “ถอยหนีไม่ได้ เดินหน้าได้เท่านั้น แล้วจะเดินหน้าไปถึงเมื่อไหร่เสี่ยวไป๋ถึงจะไม่เป็นอะไร ?”
หลงฉือยิ้มพลางกล่าว “เรื่องนี้ข้าก็ไม่อาจรู้ชัดเหมือนกัน”
“คุณหนูใหญ่รีบไป!” กู้ไป๋อีกล่าวเสียงขรึม
“ในเมื่อมาแล้ว ข้าก็ไม่มีทางทิ้งเจ้าแน่นอน”
