ในตอนนี้มู่เฉียนซีไม่มีเวลาที่จะจัดการกับราชทินนามเฮย สายตาของนางล้วนแต่จับจ้องไปยังสมุนไพรวิญญาณเหล่านั้น
ของเหล่านั้นล้วนแต่เป็นสมบัติล้ำค่า!
ใบหน้าของราชทินนามเฮยมืดครึ้มอย่างที่สุด บ้าจริง! ในสายตาของเด็กสาวผู้นี้มีแต่เพียงสมุนไพรวิญญาณเท่านั้น และไม่เห็นนางอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย
หลังจากที่มู่เฉียนซีได้เก็บเอาสมุนไพรวิญญาณทั้งหมดไปจนพอใจแล้ว ในที่สุดก็รู้สึกถึงราชทินนามเฮยที่โกรธจนตัวสั่นเสียที
มู่เฉียนซีเอ่ยขึ้น “เจ้าจะให้ข้าปล่อยเจ้าไป?”
ราชทินนามเฮยยิ้มแล้วกล่าว “ใช่!”
“เจ้าจะพูดโน้มน้าวข้าอย่างไรเพื่อให้ข้าปล่อยเจ้าไปเล่า?”
ราชทินนามเฮยเงียบงันไป นางนั้นแทบจะไม่มีเหตุผลใดมากล่าวโน้มน้าวมู่เฉียนซีได้เลย
นางต้องการที่จะลงมือสังหารมู่เฉียนซีไปตั้งหลายหน นั่นเป็นเรื่องจริงที่มิอาจจะลบออกไปได้อย่างแน่นอน
“ข้า…” แต่นางนั้นไม่อยากที่จะตายจริง ๆ
“ที่จริงแล้วหากเจ้าอยากจะมีชีวิตรอดต่อไปก็มิใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้”
มู่เฉียนซีหยิบสมุนไพรวิญญาณออกมาอยู่หลายต้น อีกทั้งยังมีสมุนไพรวิญญาณขั้นสวรรค์อีกชนิดหนึ่งที่เพิ่งเก็บมาใหม่ด้วย
นางได้นำหม้อเทพปาฮวงชิงมู่ออกมาแล้วเริ่มปรุงยาทันที
เมื่อราชทินนามเฮยเห็นท่าทางที่ช่ำชองของมู่เฉียนซีในการปรุงยา นางก็เบิกตากว้างโพลง
นางเป็นนักปรุงยาผู้หนึ่ง?
นางกำลังปรุงยาอะไรกันแน่?
นางต้องการจะทำอะไร?
ไม่นานนักมู่เฉียนซีก็ได้ปรุงยาชนิดน้ำออกมา
แล้วได้อัดมัน
