มันจะยิ่งเพิ่มความเจิดจ้าขึ้นมา แต่ไม่นานนักมันก็ดับวูบไป
มู่เฉียนซีแสยะยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ทำไมนางถึงรู้สึกว่าแสงสีทองนั้นกำลังรังเกียจกระบี่ที่นางตีออกมาว่าเป็นกระบี่ชั้นต่ำกันเล่า!
ส่วนบนตัวของนางนั้นก็กลับไม่พบเจอสิ่งของอันใด อาวุธวิญญาณนิรันดร์นั้นมิใช่สิ่งที่ลำแสงเล็กกระจ้อยเช่นนี้จะสามารถตรวจพบได้
พวกเขาเดินเข้าไปอย่างปลอดภัย ที่ด้านในนั้นมีผาหินเป็นสีแดงทึบ ทั้งพื้นที่นั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันเก่าแก่
กู้ไป๋อีกล่าวด้วยเสียงต่ำ “คุณหนูใหญ่ ทั้งหมดนี้จงระวังตัวด้วย!”
เมื่อพวกเขาเข้าไปดูเหมือนว่าจะไม่ได้รับการโจมตีใดๆ แต่ด้วยเพราะเช่นนี้พวกเขาจึงจำต้องรอบครอบระมัดระวัง
ยิ่งเข้าไปลึกมากเท่าไรก็ยิ่งมืดทึบมากขึ้นเท่านั้น
ในตอนนี้เอง ราชทินนามซวงรู้สึกว่าที่รอบด้านนั้นมีบางสิ่งที่เหนียวเหนอะอยู่ มันได้ติดเข้ากับตัวของเขา
“เงาเหมันต์จันทรา!”
“มังกรวารีพิฆาต!”
กู้ไป๋อีและมู่เฉียนซีรู้ได้ในทันใดว่าที่รอบด้านนั้นมีปัญหาอย่างใหญ่หลวง จึงได้รีบออกกระบวนท่าอย่างรีบร้อน!
ปัง!
.
.
