ามเฮยกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “มู่เฉียนซี เจ้ามันรนหาที่ตาย! กล้าดียังไงมาลอบทำร้ายข้า”
ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยจิตสังหารและพุ่งเข้าหามู่เฉียนซี แต่นางเดินไปได้ไม่ไกลร่างกายของนางก็แข็งค้างขึ้นมา
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าถูกเข็มยาของข้า เจ้าจงสงบเสียหน่อย”
พรวด!
พรวด!
ราชทินนามฉื่อและราชทินนามอวิ๋นก็ได้สติกลับมา ด้วยความที่พวกเขาทั้งสองมีความแข็งแกร่งไม่แพ้กัน เมื่อต่อสู้กันมาเป็นเวลานานจึงได้รับบาดเจ็บหนักเช่นกัน
สายตาของทั้งสองมาบรรจบกัน ราชทินนามอวิ๋นกล่าว “เมื่อครู่ข้าต้องขอโทษด้วย! สถานที่แห่งนี้ไม่ปกติ ดังนั้นจึงเหมือนถูกปีศาจร้ายสิง”
ราชทินนามฉื่อหัวเราะและกล่าวว่า “ฮ่าฮ่าฮ่า! ไม่เป็นไรหรอก!”
พวกเขาที่เมื่อครู่ต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ตอนนี้กลับเข้ากันได้ดี
ราชทินนามเฮยที่ถูกพิษอยู่ก็มิได้เกรงกลัว พวกเขามองไปที่มู่เฉียนซีแล้วกล่าวว่า “สาวน้อย สมุนไพรวิญญาณที่นี่ตกเป็นของพวกเราแล้ว เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
มู่เฉียนซีเลิกคิ้วขึ้น “สมุนไพรวิญญาณในที่นี้ ข้าล้วนชื่นชอบเป็นอย่างมาก เป็นของข้า พวกเจ้าคิดอย่างไร?”
ราชทินนามเฮยได้แต่จ้องพวกเขาเขม็ง ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีส่วนได้ส่วนเสียกับนาง!
ราชทินนามอวิ๋นกล่าวเสียงเข้มว่า “สาวน้อย แม้ว่าเจ้าจะมีพรสวรรค์มาก แต่ตอนนี้เจ้าก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเราสองคน พวกเราก็ไม่อยากจะฆ่าใคร เจ้าน่าจะรู้กาลเทศะเสียหน่อย”
มู่เฉียนซียิ้มเยาะ “ข้าจะไม่เอาเปรียบ
