ลายเป็นสีดำขึ้นเรื่อย ๆ
บริเวณรอบถ้ำภูเขานี้ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอยู่ เมื่อครู่เป็นสิ่งใดกันที่ลอบโจมตีราชทินนามฉื่อ
พวกเขารวบรวมพลังจิตสำรวจบริเวณรอบ ๆ ส่วนราชทินนามฉื่อก็รีบรักษาบาดแผลของตัวเอง
ฟิ้ว! ทันใดนั้นเอง เสียงตัดผ่านอากาศเสียงหนึ่งดังขึ้น
มู่เฉียนซีรับรู้ได้ถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามา นางตะโกนขึ้นอย่างเย็นชาว่า “โล่วิญญาณน้ำแข็ง!”
ชั้นน้ำแข็งได้ห่อหุ้มพวกเขา และตอนนี้กรงเล็บอันแหลมคมกรงเล็บหนึ่งได้พุ่งตรงไปที่หัวใจของมู่เฉียนซี
ชั้นน้ำแข็งนั้นสำหรับมันแล้วก็เป็นเหมือนกระดาษบาง ๆ แผ่นหนึ่งเท่านั้น และดูเหมือนว่ามันสามารถฉีกออกตอนไหนก็ได้
เมื่อรู้สึกว่ากรงเล็บอันแหลมคมนั้นกำลังใกล้เข้ามาแล้ว มู่เฉียนซีจึงทำได้เพียงแค่เอากระบี่มังกรเพลิงออกมาต้านทาน!
แกร๊ง!
ตูม!
กระบี่มังกรเพลิงต้านทานเจ้านี่ไว้ได้ มู่เฉียนซีถอยหลังไปหลายก้าว
ในที่สุดพวกเขาก็เห็นชัดแล้วว่าสิ่งที่ลอบโจมตีพวกเขานั้นเป็นสิ่งใด มันคือวานรหน้าปีศาจสีดำขลับตัวหนึ่งซึ่งดูแล้วช่างแปลกประหลาดมาก
“มังกรเพลิงสังหาร!” หลังจากที่ต้านทานการโจมตีของวานรหน้าปีศาจได้แล้ว มู่เฉียนซีกวัดแกว่งกระบี่มังกรเพลิงออกมา
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!
แต่ความเร็วของวานรหน้าปีศาจนั้นรวดเร็วมาก การโจมตีของมังกรเพลิงสังหารนี้ไม่ได้ทำให้วานรหน้าปีศาจตัวนี้บาดเจ็บได้เลยแม้แต่น้อย
ราชทินนามฉื่อกับราชทินนามอวิ๋นไม่ได้คิดจะช่วยมู่เฉียนซีเลย สำหรับพวกเขาแล้ว มู่เฉ
