ว้นเสียจากฝ่าบาท
หลงฉือเอ่ยถาม “ไป๋อี เฉียนซี พวกเจ้าตัดสินใจเช่นไร?”
กู้ไป๋อีกล่าว “นับตั้งแต่ย่างเท้าก้าวเข้ามาที่นี่อีกครั้ง ข้าก็ไร้ทางเลือกแล้ว”
ในครานั้น หลงฉือก็เคยยื่นเงื่อนไขเช่นนี้ให้เขาเช่นกัน แต่เขาปฏิเสธ ไม่เหมือนกับพวกเขาเหล่านี้ที่ถูกบีบบังคับให้เลือกเชื่อฟังอย่างเดียว
และแน่นอนว่าการปฏิเสธของเขานั้นทำให้หลงฉือโกรธเป็นฟืนเป็นไฟจนอยากจะฆ่าเขา สุดท้ายพวกเขาก็ลงมือต่อสู้กัน
แต่เนื่องจาการยับยั้งพลังวิญญาณของเมืองเฮยตู ไม่ว่าเมื่อก่อนหลงฉือจะแข็งแกร่งและวิปริตเพียงใด สุดท้ายผลการต่อสู้ของพวกเขาก็ออกมาเสมอกัน
หลงฉือก็ไม่อาจขวางเขาให้ไม่จากไปได้
หลงฉือกล่าว “แล้วเฉียนซีล่ะ!”
มู่เฉียนซีกล่าว “เสี่ยวไป๋ไป ข้าก็ไป! ปัญหานี้ของเจ้าเกินความจำเป็นไปแล้ว”
หลงฉือยิ้มพลางกล่าว “ข้ารู้สึกอิจฉาไป๋อียิ่งนัก ที่มีคนที่ใส่ใจเขามากเช่นนี้”
กู้ไป๋อีตกใจสะดุ้งขึ้นเล็กน้อย ถึงแม้ว่าเขาจะจงเกลียดจงชังหลงฉือ แต่คำพูดนี้ของหลงฉือนั้นกลับทำให้เขารู้สึกดีใจอยู่บ้าง
และในขณะที่ดีใจนั้นก็ยิ่งเป็นกังวลใจเช่นกัน
เขายอมให้นางไม่สนใจความเป็นความตายของเขาและออกไปจากเมืองเฮยตูมากกว่า เช่นนั้นนางถึงจะปลอดภัย
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “พวกเจ้าเอาแต่พูดว่าสถานที่แห่งนั้น ๆ ตกลงมันคือที่ใดกันแน่?”
หลงฉือกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “มันยังมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่ง ก็คืออุโมงค์ฝังศพมังกร!”
“อุโมงค์ฝังศพมังกร เป็นสถานที่ฝ
