อนี่จะไม่ได้โกหก
มู่เฉียนซีกล่าว “ของอันใด?”
กู้ไป๋อีกล่าว “คุณหนูใหญ่รู้มากไปมันจะไม่ส่งผลดีต่อตัวคุณหนูใหญ่ ทันทีที่ฟ้าสาง คุณหนูใหญ่ต้องรีบออกไปจากที่นี่ทันที”
“ใครบอกว่าข้าจะจากไป ในเมื่อเจ้าบอกว่าที่แห่งนั้นมีของที่เจ้าอยากได้ เช่นนั้นก็ไปด้วยกันนี่แหละ ข้าไม่อยากให้เจ้าตายก่อนที่ข้อตกลงของเราจะจบ” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
กู้ไป๋อีขมวดคิ้วพลางกล่าว “คุณหนูใหญ่ ที่นั่นมันอันตรายมาก บางทีข้าอาจจะถอยหนีออกมาได้ แต่คุณหนูใหญ่…”
“ตลอดเวลาหลายหมื่นปีที่ผ่านมา มีเพียงแค่ฝ่าบาทอย่างหลงฉือเท่านั้นที่สามารถเอาชีวิตรอดออกมาได้ เสี่ยวไป๋ เจ้าสามารถเอาชีวิตรอดออกมาได้จริง ๆ เหรอ เจ้าหยุดหลอกตัวเองได้แล้ว”
“ถึงแม้ว่าข้าจะไม่อาจเอาชีวิตรอดออกมาได้ แต่ข้าก็ไม่อยากให้คุณหนูใหญ่ต้องไปเสี่ยงอันตราย”
มู่เฉียนซีกวาดสายตามองเขาอย่างเย็นชา “เจ้าบอกว่าที่แห่งนั้นมีของที่เจ้าต้องการอยู่ เช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้ว่าจะมีของที่ข้าต้องการเช่นกัน ยิ่งเป็นสถานที่ที่แปลกประหลาดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีโอกาสเป็นไปได้ว่ามันจะมีของที่ข้าต้องการมากเท่านั้น ฉะนั้น ข้าจะอยู่ต่อ!”
“ไม่ใช่เพราะเจ้า!” นางกล่าวคำพูดนี้ปิดท้าย
“คุณหนูใหญ่!” สีหน้าของกู้ไป๋อีพลันเปลี่ยนไปเป็นสีหน้าที่จนใจ
“ข้าตัดสินใจแล้ว ต่อให้เจ้าพูดเช่นไรมันก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี ฝันดี!”
มู่เฉียนซีหันหลังจะจากไป กู้ไป๋อีกลับลงมือกับนาง เขากล่าวเสีย
