กู้ไป๋อีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่ต้อง! นางเหนื่อยแล้ว วันหลังข้าจะไปเยือนเจ้าเพื่อจิบชา!”
กล่าวจบกู้ไป๋อีก็พามู่เฉียนซีหายไปจากที่แห่งนี้อย่างรวดเร็ว
หลงฉือยิ้มอย่างจนปัญญาก่อนจะกล่าว “ไป๋อีหวงแหนนางยิ่งนัก!”
“ฝ่าบาท กู้ไป๋อีไร้มารยาทกับท่านเช่นนี้ จะให้พวกเราไปขัดขวางพวกเขาเอาไว้หรือไม่” องครักษ์ข้างกายหลงฉือผู้หนึ่งกล่าวขึ้น
หลงฉือกล่าว “ไม่ต้องหรอก สิ่งที่ข้าเพ่งเล็งเอาไว้นั้นเจ้าคิดว่ามันจะสามารถหนีไปได้หรือ? ให้ราชทินนามเฮยมาพบข้า”
“ขอรับ!”
กู้ไป๋อีหนีออกไปอย่างรีบร้อนยิ่งนัก มู่เฉียนซีเองก็สัมผัสถึงความร้อนรนใจและเป็นกังวลของเขาได้อย่างชัดเจน
นางไม่เคยเห็นจิตใจของเสี่ยวไป๋ผันผวนเช่นนี้มาก่อน
จนกระทั่งได้มาถึงป้อมปราการเขาถึงได้สงบลงมา
มู่เฉียนซีกล่าว “ฝ่าบาทผู้นั้นอันตรายเป็นอย่างมากหรือ”
กู้ไป๋อีพยักหน้าแล้วกล่าว “ใช่แล้ว! เขาอันตรายเป็นอย่างมาก ตอนนี้เจ้าได้สำเร็จเป็นตำแหน่งมหาจักรพรรดิและเจ้าก็บรรลุขั้นแล้ว ตอนนี้ควรที่จะรีบจากที่นี่ไปเสียในทันที”
มู่เฉียนซีทวนถาม “จากไปในทันที?”
ความกังวลของกู้ไป๋อีนั้นไม่ใช่ของปลอมอย่างแน่นอน
นางพยักหน้าแล้วกล่าว “ได้ ข้าจะไปจากเมืองนี้ เอาตามที่เจ้าว่า แต่ว่าจะออกไปเช่นไร?”
กู้ไป๋อียื่นมือออกมาแล้วกล่าว “คุณหนูใหญ่ยื่นมือออกมา!”
“ได้!” มู่เฉียนซีจึงยื่นมือออกไป
กู้ไป๋อีมองฝ่ามือของนางที่ขาวเหมือนดั่งหยก ในช่วงเวลานั้นกู้ไป๋อีเกิดความ
