ข้าเสียแล้ว!”
“หลงฉือ!” ดวงตาของกู้ไป๋อีได้แผ่ซ่านความเยือกเย็นอำมหิตออกมา
หลงฉือยิ้มแล้วกล่าว “เจ้าดูสิ ไป๋อีโกรธเกรี้ยวอีกแล้ว”
เมื่อต้องเผชิญกับกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันอันน่ากลัวที่กู้ไป๋อีมีต่อหลงฉือ นั่นจึงทำให้ทุกคนพากันหวาดกลัว!
ผู้ที่กล้าปฏิบัติเช่นนี้กับเจ้านายผู้สูงศักดิ์ คาดว่าก็คงมีแต่ท่านราชทินนามหานผู้เดียวเท่านั้นที่มีความกล้านี้
หลงฉือกล่าว “ได้ยินมาว่าในตอนที่เจ้าถูกแต่งตั้งเป็นจักรพรรดินั้นได้นามว่าจักรพรรดิโยว มาตอนนี้ข้าจะแต่งตั้งเจ้าเป็นมหาจักรพรรดิโยวเป็นเช่นไร?”
มู่เฉียนซีตอบกลับ “ไม่มีปัญหา!”
บุรุษผู้นี้อันตรายและน่าพิศวงนัก แต่นั่นก็ยังเทียบไม่ได้กับจิ่วเยี่ย เขาไม่ควรค่าที่นางจะไปหวาดกลัว
เมื่อเห็นว่านางยังคงสงบนิ่งได้เช่นนี้ นางผู้นี้ไม่ธรรมดาอย่างที่คิดเอาไว้จริง ๆ
มุมปากของหลงฉือยกขึ้นเล็กน้อย เขานั้นมีความสนใจในตัวของสาวน้อยผู้นี้มากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วจริง ๆ
“เช่นนั้น ข้าขอประกาศให้เจ้าเป็นมหาจักรพรรดิโยว!”
ทันทีที่สิ้นเสียงของหลงฉือ ที่ด้านหน้าของมู่เฉียนซีก็ได้ปรากฏคทาสีดำสนิทขึ้นด้ามหนึ่ง จากนั้นก็ได้ปรากฏสีม่วงเข้มขึ้นมาอีกด้าม
ที่บนหอคอยโลหิตได้เกิดฉากเช่นนี้ขึ้น ทุกคนล้วนแต่ตะลึงงัน
“มีผู้ได้ครองตำแหน่งมหาจักรพรรดิ มหาจักรพรรดิโยว!”
“มหาจักรพรรดิโยว คงมิใช่จักรพรรดิโยวเมื่อก่อนหน้านี้กระมัง! ระยะเวลายังไม่ถึงครึ่งปี นาง…นางกลับสามารถเป็นตำแหน่งมหาจักร
