มาเป็นเวลาสามวันสามคืน ในตอนนี้มู่เฉียนซีผู้ที่ได้รับชัยชนะมามีความรู้สึกว่าสองเท้าสองแขนนี้ไม่ใช่ตัวเองแล้ว
ถึงแม้ว่าจะได้รับชัยชนะมาได้ แต่กลับไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
สาวใช้ผู้หนึ่งเดินเข้ามาถามว่า “ท่านจักรพรรดิโยว ต้องการให้ข้าน้อยพาไปห้องพักผ่อนหรือไม่เจ้าคะ?”
มู่เฉียนซียังไม่ทันตอบ น้ำเสียงอันเย็นยะเยือกน้ำเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น “ไม่ต้อง ข้าดูแลนางเอง”
ครั้นแล้วกู้ไป๋อีก็พามู่เฉียนซีไป อยู่ในเมืองเฮยตู เมืองที่แปลกประหลาดร้อยแปดพันเก้านี้ มู่เฉียนซีนั้นเชื่อใจกู้ไป๋อีเป็นอย่างยิ่ง
กู้ไป๋อีมารับนาง และนางก็นอนหลับไปอย่างวางใจ
“ใจร้อน!” กู้ไป๋อีมองดูมู่เฉียนซีที่เหน็ดเหนื่อยเช่นนี้ ก็เอ่ยคำพูดออกมาสองคำ
คนทั่วไปต้องสังเกตท่าทีของคู่ต่อสู้ก่อนถึงจะขึ้นไปประลอง แต่นางเพิ่งมาก็เริ่มประลองแล้ว
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือนางต้องการทำลายสถิติของเขา!
มู่เฉียนซีก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตนเองนั้นได้หลับไปนานแค่ไหน ทันทีที่ตื่นขึ้นมาก็พบว่านางนั้นได้อยู่ในห้อง ๆ หนึ่งที่วิจิตรงดงามและเย็นยะเยือกมาก
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
ในตอนนี้เอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
มู่เฉียนซีกล่าว “เข้ามา!”
จากนั้นสาวใช้ผู้หนึ่งก็ได้พาชายหนุ่มหลายคนเข้ามา
สาวใช้ผู้นั้นกล่าว “ท่านจักรพรรดิโยว ชายหนุ่มเจ็ดคนนี้ เป็นของขวัญจากการได้รับชัยชนะของท่าน ประลองกับคู่ต่อสู้นับร้อย ท่านก็คงเหนื่อยมากแล้ว ดังนั้นค่อย ๆ สนุกกับพวกเขานะเจ้าคะ”
มู่
