เฉียนซีตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ตอนได้รับชัยชนะจากหอคอยแห่งความมืด นอกจากจะได้เลื่อนชั้นแล้วดูเหมือนว่าจะไม่มีรางวัลอื่น
นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าหอคอยโลหิตจะมีรางวัลพิเศษเช่นนี้ด้วย
สายตาของมู่เฉียนซีกวาดมองไปยังชายหนุ่มเหล่านี้ อายุน้อย มีเสน่ห์ สดใส เข้มแข็งและอดทน…
รูปร่างหน้าตาไม่เลว แต่ละคนมีบุคลิกเฉพาะตัวของตัวเอง ดูเหมือนว่าจะเป็นคนที่หอคอยโลหิตคัดสรรมาเป็นอย่างดี
หลังการต่อสู้ที่กดดันนั้น นางไม่ต้องการใช้วิธีเหล่านี้เพื่อบรรเทาความเหน็ดเหนื่อย
นางได้พบเห็นชายหนุ่มที่หน้าตางดงามอย่างไร้ที่เปรียบมามากแล้ว คนเหล่านี้ไม่เพียงพอที่จะอยู่ในสายตาของนาง
ในขณะที่นางกำลังจะกล่าวปฏิเสธ ทันใดนั้นเองน้ำเสียงอันเย็นยะเยือกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“ใครอนุญาตให้พวกเจ้าเข้ามาในห้องของข้า”
น้ำเสียงอันเย็นยะเยือกนั้นของกู้ไป๋อีทำให้พวกเขากระวนกระวายใจขึ้น
สาวใช้กล่าว “ข้าน้อยนำของขวัญมาส่งให้กับท่านจักรพรรดิโยวเจ้าค่ะ ท่านราชทินนามเฮยบอกเอาไว้ว่า อย่างไรเสียก็ไม่อาจให้ท่านราชทินนามหานยอมลดเกียรติของตัวเองได้เจ้าค่ะ”
กู้ไป๋อีตะคอกเสียงดัง “ออกไปให้หมด!”
“เจ้าค่ะ/ขอรับ!”
พวกเขารีบออกมาราวกับหนีเอาชีวิตรอด มู่เฉียนซีมองกู้ไป๋อีและกล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ เจ้าไล่ของเล่นของข้าออกไปหมดแล้ว หรือว่าเจ้าคิดอยากจะลดเกียรติของตัวเองจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ?”
“คุณหนูใหญ่ อย่าก่อเรื่องเลย” กู้ไป๋อีกล่าว
“แต่ข้าต่อสู้ติดต่อกันเป็น
