สั่นเครือ “ท่าน…ท่านราชทินนามหาน…”
กู้ไป๋อีมองไปยังมู่เฉียนซีพร้อมกล่าว “ครั้งนี้คุณหนูใหญ่ไปเล่นอยู่ในมิติแห่งความตายเสียค่อนข้างนานเชียว?”
มู่เฉียนซีถามกลับ “เวลาเพียงวันเดียวนานมากนักหรือ?”
ขาทั้งสองข้างของมหาจักรพรรดิหลานตี้สั่นระริก
คุณหนูใหญ่?
นี่คงจะเป็นอารมณ์ขันเป็นพิเศษของท่านราชทินนามหานกระมัง! จะต้องใช่…ต้องใช่แน่ ๆ…
แม้ต้องตายเขาก็ไม่คิดว่าบุรุษผู้สูงศักดิ์ดั่งเช่นท่านราชทินนามหานผู้นี้จะยอมอยู่ภายใต้ผู้อื่น!
กู้ไป๋อีกล่าวอย่างราบเรียบ “ในเมื่อคุณหนูใหญ่ว่าไม่นานก็คือไม่นาน”
แค่ไม่เป็นไรก็พอแล้ว!
สายตาอันเฉยเมยของเขาจะจ้องไปที่มหาจักรพรรดิหลานตี้ จากนั้นเขาก็เอ่ยปากกล่าวขึ้น “ผู้ที่ข้ากู้ไป๋อีปรนนิบัตินั้นต้องไปปรนนิบัติเจ้า เจ้าแบกรับเอาไว้ได้หรือ?”
ตุบ!
ทันใดนั้นมหาจักรพรรดิหลานตี้ก็ทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้น เขากล่าวด้วยอาการสั่นระริกว่า “ท่านราชทินนามหานไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าไม่ทราบจริง ๆ ว่าหญิงสาวผู้นี้รู้จักกับท่าน”
มู่เฉียนซีถามขึ้น “เช่นนั้นแล้ว ฉายาตำแหน่งจักรพรรดิของข้าเล่า? เจ้าจะมอบให้หรือไม่กันแน่?”
“มอบให้ เจ้าต้องการฉายาอะไรก็เอาฉายานั้น!”
มู่เฉียนซีกล่าว “แล้วแต่เจ้าก็ได้แล้ว”
อย่างไรเสียฉายาของตำแหน่งจักรพรรดิคงจะไม่อยู่กับนางไปนานนัก
มู่เฉียนซีได้มอบปัญหานี้ให้แก่เขา นี่จึงทำให้มหาจักรพรรดิหลานตี้ลำบากใจอยู่บ้าง
หากฉายาที่เขากล่าวออกมานั้นทำให้นางหรือว่าท่า
