ห่างจากตรงนั้นไปไม่ไกล เด็กผู้หญิงผู้หนึ่งที่ดูแล้วน่าจะมีอายุเพียงเจ็ดถึงแปดปีได้วิ่งเข้ามาพลัน
นางสวมใส่ชุดในวังที่มีสีดำสนิทอันละเอียดอ่อน ใบหน้านั้นงดงามราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ดวงตาสีดำโตคู่นั้นได้ส่องประกายอันเจิดจ้าออกมา
ความรวดเร็วของเด็กสาวผู้นี้รวดเร็วเป็นอย่างมาก ในตอนที่นางกำลังจะเข้าใกล้กู้ไป๋อีนี่เอง กระบี่เฉียนหานของกู้ไป๋อีก็ได้ออกจากฝัก
ตูม!
วงเดือนสีเงินวงหนึ่งได้หมุนวาดให้เกิดหลุมลึกขึ้นบริเวณรอบตัวของเด็กน้อยผู้นั้น
กู้ไป๋อีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไสหัวไป!”
เด็กสาวตัวน้อยบ่นพึมพำ “พี่ชายไป๋อี ผ่านไปสิบกว่าปีแล้วท่านก็ยังคงโหดเหี้ยมไร้ความรู้สึกอยู่เช่นเคย ช่างทำให้ข้ารู้สึกเจ็บหัวใจเสียจริง!”
ผู้คนรอบข้างที่ได้เห็นฉากนี้เข้าก็ล้วนแต่ตะลึงค้าง “เด็กสาวตัวน้อยผู้นั้น มิใช่หนึ่งในสิบสองท่านราชทินนามซึ่งก็คือท่านราชทินนามเฮยหรอกหรือ? ทำไมนางถึงได้เกิดการต่อสู้ขึ้นกับผู้รับใช้ของท่านโยวหลัวได้?”
“โอ้ สวรรค์! เจ้าบุรุษชุดขาวนี้กับกล้าลงมือกับท่านราชทินนามเฮย คงไม่อยากอยู่บนโลกแล้วกระมัง!”
“……”
เนื่องด้วยเพราะในเวลาหนึ่งปีมานี้ วัน ๆ กู้ไป๋อีเอาแต่เรียกมู่เฉียนซีว่าคุณหนูใหญ่โดยไม่มีความรู้สึกต่อต้านเลยแม้แต่น้อย นั่นจึงทำให้เหล่าผู้คนต่างพากันนึกว่ากู้ไป๋อีเป็นผู้รับใช้ของมู่เฉียนซี
ถึงแม้ว่ารูปลักษณ์และบุคลิกของผู้รับใช้ผู้นี้จะโดดเด่นผิดปกติ แต่ทว่ากู้ไป๋อีนั้
