มู่เฉียนซีตกตะลึงจนนิ่งงัน “ฆ่าเจ้า!”
“คุณหนูใหญ่ทำได้!” กู้ไป๋อีกล่าวเสียงขรึม
“ข้าเข้าใจแล้ว!” แสงสลัววาบผ่านดวงตาของมู่เฉียนซี
เข็มยาเข็มหนึ่งปรากฏขึ้นระหว่างนิ้วสองนิ้วของมู่เฉียนซี และเข็มยาเข็มนั้นก็เจาะลงที่แขนของกู้ไป๋อี
และดูเหมือนว่ากู้ไป๋อีไม่คิดจะหลบหนีแต่อย่างใด ไม่นานนักพิษนั้นก็ออกฤทธิ์
ตุบ!
ร่างในชุดขาวที่ย้อมไปด้วยเลือดสีแดงสดนั้นก็ได้ล้มลงไปบนผืนทะเลทรายสีดำ
แววตาเย็นชาคู่นั้นมองไปที่มู่เฉียนซี จากนั้นดวงตาคู่นั้นก็ค่อย ๆ หลับลง
การเต้นของหัวใจ ลมหายใจ ก็หยุดอยู่เพียงเท่านี้
แกร่ก!
หนูทะเลทรายตัวนั้นตกลงบนร่างของกู้ไป๋อี
หลังจากที่มันแน่ใจว่ากู้ไป๋อีตายไปแล้ว มันก็ปริปากกล่าวขึ้นว่า “ชายผู้นี้ตายแล้ว เจ้าผ่านด่าน และได้รับสิทธิ์เข้าไปยังเมืองเฮยตู ตามข้ามาเถอะ!”
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าก็รีบนำทางไปสักทีสิ”
หนูทะเลทรายกล่าว “ข้านำทางเจ้าแน่ แต่เจ้าต้องตามความเร็วของข้าให้ทันล่ะ”
ร่างของหนูทะเลทรายพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าก็มิปาน และมู่เฉียนซีก็รีบตามมันไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน
ในขณะที่หนูทะเลทรายกับมู่เฉียนซีได้อันตรธานหายไปจากที่แห่งนี้แล้ว กู้ไป๋อีที่ได้ชื่อว่า ‘ตายไปแล้ว’ ในเมื่อครู่ ตอนนี้เขาก็ได้ลืมตาขึ้นมาแล้ว
กู้ไป๋อีค่อย ๆ ลุกยืนขึ้น ดวงตามองไปที่ทะเลทรายดำอันไร้ขอบเขตนี้
เขารู้ดีในฐานะที่เป็นนักปรุงยา โดยเฉพาะนักปรุงยาอย่างนาง นางสามารถใช้วิธีตบตาให้เขาต
