มู่เฉียนซีกล่าว “ปฏิเสธเหรอ? ข้าตรวจสอบดูแล้วไม่มีพิษ กินเข้าไปไม่ตายหรอก เจ้าช่วยคุณหนูใหญ่ของเจ้าจัดการก็แล้วกัน!”
“ไม่มีพิษ ข้ายอมกินของมีพิษดีกว่า”
แม้กระทั่งเสี่ยวไป๋ผู้ที่มีจิตใจที่เย็นชามาโดยตลอดก็ปฏิเสธอาหารสามจานนี้ นางไม่กล้ากินจริง ๆ!
มู่เฉียนซีแสร้งทำเป็นโกรธเกรี้ยว “เสี่ยวไป๋ นี่เจ้าคิดว่าพลังของเจ้าฟื้นฟูกลับมาแล้วเจ้าก็ไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาแล้วอย่างนั้นเหรอ”
กู้ไป๋อีกล่าว “ข้าอยากจะขอคำชี้แนะเรื่องทักษะโยวหลัวที่คุณหนูใหญ่ฝึกมาใหม่สักหน่อย แต่ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่จะขอคำชี้แนะได้”
“นี่เจ้าถูกอาหารสามจานนี้บีบบังคับจนอยากตายอย่างนั้นเหรอ?”
“รสชาติมันแย่มากจริง ๆ! ข้ามีชีวิตมานานหลายปีก็เพิ่งจะเคยเจออาหารที่รสชาติแย่มาก ๆ ก็ที่นี่นี่แหละ” กู้ไป๋อียืนยันเสียงแข็ง
“ข้าไม่เชื่อว่ามันจะโหดร้ายปานนั้น!” คิดว่าพ่อครัวในตำนานจะทำอาหารได้รสชาติแย่และดำไหม้กว่าจิ่วเยี่ยอย่างนั้นเหรอ
ในเมื่อบีบบังคับกู้ไป๋อีไม่ได้ มู่เฉียนซีจึงทำได้เพียงแค่ลองด้วยตัวเอง!
ผลลัพธ์ที่ได้จากการชิมนั้นทำให้มู่เฉียนซีรู้สึกแย่มาก
นางพบว่าจิ่วเยี่ยไม่ใช้จ้าวแห่งอาหารดำไหม้รสชาติแย่แล้ว แต่เป็นพ่อครัวผู้นี้ต่างหาก!
ช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว!
กู้ไป๋อีเห็นมู่เฉียนซีหน้านิ่วคิ้วขมวดเช่นนี้ก็รู้สึกทนไม่ได้
มู่เฉียนซีวางตะเกียบของตนเองลง พร้อมกับหรี่ตามองหน้ากู้ไป๋อีด้วยรอยยิ้ม และนั่นทำให้กู้ไป๋อีเกิดลางสังหรณ์
