ที่ไม่ดีขึ้น
มู่เฉียนซีขยับตัวเข้าใกล้กู้ไป๋อีและหยิบตะเกียบของกู้ไป๋อีขึ้นมาก่อนจะกล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ หากเจ้าไม่กิน ข้าจะป้อนเจ้าแล้วนะ!”
“หากข้าป้อนเจ้า เจ้าคงจะไม่ปฏิเสธหรอกกระมัง!”
นางคีบอาหารดำไหม้ในจานนั้นขึ้นมาข้างปากของเขา พร้อมกับกล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ กินเถอะ!”
ภายใต้สายตาของผู้คนมากมาย เขาที่เป็นบุรุษผู้หนึ่งถูกสตรีป้อนอาหารเช่นนี้ มันช่าง…
ใบหน้าของกู้ไป๋อีแข็งทื่อ เขารับตะเกียบในมือมู่เฉียนซีมาและกล่าวว่า “ไม่จำเป็นต้องให้คุณหนูใหญ่ลงมือ ข้ากินเอง!”
ครั้นแล้วกู้ไป๋อีจึงกวาดอาหารทั้งสามจานลงท้องอย่างรวดเร็วที่สุด
ตนเองไม่ต้องกินอาหารดำไหม้เหล่านี้แล้ว มู่เฉียนซีจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เมื่อเห็นกู้ไป๋อีต้องทุกข์ทนจนหน้าดำคล้ำเขียวขึ้น มู่เฉียนซีจึงยื่นขวดยาให้เขาขวดหนึ่ง “นี่เป็นยาช่วยย่อยอาหาร ไม่ว่าอาหารจะย่อยยากเพียงใด เสี่ยวไป๋เจ้ากินยานี่เข้าไปก็จะไม่ปวดท้องแน่นอน วางใจได้!”
ถึงแม้กู้ไป๋อีจะดื่มยาขวดนั้นของมู่เฉียนซีลงไปแล้ว แต่เขาก็ยังคงไม่ได้สติกลับมา
“ในที่สุดท่านทั้งสองก็กินหมดแล้ว เช่นนั้นก็ตามข้ามาเถอะ ประเดี๋ยวสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ท่องนภาก็จะออกเดินทางไปยังทะเลทรายดำแล้ว” ในตอนนี้เอง เถ้าแก่ก็เดินเข้ามาพร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้ารีบนำทางไปเถอะ หอดำนี่ของพวกเจ้าข้าไม่อยากจะอยู่แม้แต่วินาทีเดียว”
“เชิญท่านทั้งสองตามข้ามา”
ทางที่เถ้าแก่นำไปนั้นไม่ใช่น
