อกร้าน แต่กลับเป็นส่วนด้านในของร้าน
เถ้าแก่กล่าวว่า “ท่านทั้งสองผลักประตูนี้แล้วเดินเข้าไป ในนั้นจะมีสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ท่องนภารอพวกท่านอยู่”
กู้ไป๋อีเดินนำ เขาผลักประตูออกและมู่เฉียนซีก็เดินตามเข้าไป
ทันทีที่เข้ามาก็รับรู้ได้ถึงพลังที่อยู่รอบ ๆ มู่เฉียนซีกล่าวขึ้นด้วยความตกใจเล็กน้อยว่า “นึกไม่ถึงว่าที่นี่จะมีพลังธาตุมิติอยู่ด้วย”
หลังจากที่เถ้าแก่ส่งพวกเขาเสร็จ เขาก็ไปยังห้องครัวด้านหลัง!
เถ้าแก่ยืนอยู่ที่ประตูและกล่าวว่า “ท่านพ่อครัว แขกในวันนี้ล้วนแต่ถูกส่งออกไปทั้งหมดแล้ว”
เสียงอันแหบแห้งเสียงหนึ่งดังขึ้น “แล้วมีแขกคนใดบอกว่าอาหารของข้าอร่อยบ้างหรือไม่?”
มุมปากของเถ้าแก่กระตุกเล็กน้อยก่อนจะกล่าวว่า “เอ่อ ดูเหมือนจะไม่มี”
“ไหนเจ้ามาชิมหน่อยซิว่าฝีมือของข้าก้าวหน้าขึ้นหรือยัง”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เถ้าแก่ก็ตัวสั่นขึ้นเล็กน้อย
“เอ่อ ท่านพ่อครัว ขะ…ข้า…ข้ายังมีเรื่องที่ต้องไปจัดการน่ะ ไม่มีเวลามาชิมอาหารฝีมือท่านจริง ๆ ขะ…ข้าว่า วันหลังก็แล้วกันนะ วันหลัง!”
กล่าวจบ เถ้าแก่ก็รีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ยังมีเถ้าแก่ร้านไหนที่ตกใจกลัวจนอกสั่นขวัญหายเช่นนี้อีก หากไม่ระวังตัวเกรงว่าจะถูกพ่อครัวอาหารดำไหม้ของตนเองวางยาพิษตาย
ในขณะที่มู่เฉียนซีและกู้ไป๋อีเมื่อเดินออกมาจากประตูบานนั้นก็ได้พบว่าการออกเดินทางในครั้งนี้ไม่ได้มีแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น
ผู้คนที่อยู่ตรงหน้าอย่างน้อยก็สิบคน มีทั้งคนวัยห
