ืองเฮยตู พวกเราจะไม่เก็บเงินค่าสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ท่องนภา แต่พวกท่านจะต้องใช้จ่ายในร้านของเราในจำนวนที่ร้านของเรากำหนด พวกท่านถึงจะได้สิทธิ์นั้น”
เรียกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ท่องนภา อย่างนั้นเหรอ…ก็ฟังดูดีอยู่เหมือนกัน
มู่เฉียนซีกล่าว “ต้องจ่ายเท่าไหร่ บอกมาตรง ๆ เถอะ!”
เถ้าแก่กล่าว “คิดเป็นตัวเลขกลม ๆ ก็แล้วกัน ทั้งหมดหนึ่งร้อยล้านหยกวิญญาณ!”
ร้อยล้านหยกวิญญาณ ต่อให้นางกับเสี่ยวไป๋รวมทั้งอู๋ตี้กินก็กินไม่ไหว
เถ้าแก่ยิ้มพลางกล่าว “ข้ายังพูดไม่จบ คนละหนึ่งร้อยล้านหยกวิญญาณระดับสูง!”
มู่เฉียนซีกล่าว “สองร้อยล้าน? เอารายการอาหารมา!”
รายการอาหารที่พวกเขาใช้ไม่เหมือนกับที่คนทั่วไปใช้ ราคาถูกที่สุดที่อยู่ในรายการอาหารนั้นล้วนแต่มีราคาหลายล้านทั้งสิ้น!
มู่เฉียนซีกล่าว “โชคดีที่ราคาสูงพอ มิเช่นนั้นโต๊ะนึงก็คงจะวางไม่พอ”
เถ้าแก่กับเสี่ยวเอ้อร์เห็นมู่เฉียนซีสงบนิ่งเช่นนี้ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย!
หากเป็นคนอื่นคงไม่พอใจและเจ็บใจไปตั้งนานแล้ว แต่สองท่านนี้กลับไม่ได้มีปฏิกิริยาเช่นนั้นเลย
มู่เฉียนซีกล่าวถาม “เสี่ยวไป๋ เจ้าชอบกินอะไรเหรอ?”
กู้ไป๋อีกล่าว “คุณหนูใหญ่เลือกอันใดมาก็ได้”
บุรุษผู้สูงศักดิ์เช่นนี้ นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเพียงแค่ผู้ติดตามคนหนึ่ง ไม่ได้เข้าใจอะไรผิดไปหรือไม่! เถ้าแก่ไม่อยากจะเชื่อ
มู่เฉียนซีจึงตัดสินใจ “เช่นนั้นก็เลือกที่แพงที่สุดก็แล้วกัน เลือกอาหารราคาแปดพันหยกวิญญาณมาที่หนึ่งแล้ว
