นแต่อย่างใดเลย
ร้านนี้โหดร้ายเกินไปแล้ว!
เถ้าแก่เดินมาและกล่าวว่า “ท่านทั้งสองได้จ่ายเงินเสร็จสิ้นแล้ว เหตุใดถึงไม่กินล่ะ?”
สีหน้าของมู่เฉียนซีดำคล้ำด้วยความโกรธ “กินเหรอ เถ้าแก่ช่วยพวกข้ากินอาหารเหล่านี้หน่อยได้ไหมล่ะ?”
เถ้าแก่กล่าว “หอดำของพวกเรามีกฎ อาหารที่สั่งจะต้องกินให้หมด นี่นับว่าแม่นางค่อนข้างโชคดีที่สั่งมาน้อย ลูกค้าคนอื่นสั่งมาสิบจานร้อยจานก็ต้องกินให้หมดเกลี้ยงถึงจะสามารถเดินทางได้”
“นี่มันกฎบ้าบออะไรของพวกเจ้า!” มู่เฉียนซีโกรธเกรี้ยวขึ้นแล้ว
เถ้าแก่กล่าว “นี่เป็นกฎของหอดำพวกเรา หากแม่นางไม่ทำตามก็ออกไปได้ เพียงแต่จะไม่สามารถไปเมืองเฮยตูได้อีกตลอดไป”
นี่มันเผด็จการชัด ๆ!
มู่เฉียนซีคิดในใจ ‘ร้านบ้านี่คิดว่าตัวเองควบคุมสัตว์ศักดิ์สิทธิ์บินไปเมืองเฮยตูได้แล้วจะทำบีบบังคับกันยังไงก็ได้อย่างนั้นเหรอ’
รอให้นางกลับมาก่อนเถอะ จะพังร้านนี้ให้ได้เลยคอยดู
กู้ไป๋อีกล่าว “คุณหนูใหญ่อย่าโกรธไปเลย”
มู่เฉียนซีกล่าว “เถ้าแก่ ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ไปให้พ้นหน้าข้าซะ ตรงนี้ไม่ต้องการเจ้า”
เถ้าแก่กล่าวเตือนเป็นพิเศษว่า “ท่านทั้งสองอย่าได้สิ้นเปลืองอาหารเชียวล่ะ หากพ่อครัวรู้เข้าพ่อครัวต้องโกรธมากแน่ ๆ”
พ่อครัว ทำอาหารออกมาสภาพนี้ยังเป็นพ่อครัวได้อีกเหรอ โหดร้ายกับแขกเกินไปแล้ว
หลังจากที่เถ้าแก่ผู้ขวางหูขวางตาได้ออกไปแล้ว มู่เฉียนซีก็หันไปมองกู้ไป๋อีและกล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ เจ้ารู้อยู่แล้วใช่หรือ
