ไม่ได้ให้เช่นนี้ แล้วให้เช่นไรล่ะ?
มู่เฉียนซีมองจิ่วเยี่ยและกล่าวว่า “หรือว่าเจ้าจะให้ข้าคุกเข่าแล้วสวมแหวนให้เจ้าอย่างนั้นเหรอ?”
“หากซียินยอม ข้าก็รับได้” จิ่วเยี่ยกล่าว
“เจ้าจะเพ้อฝันเกินไปแล้ว!” นี่เป็นเหมือนพิธีการขอแต่งงานเชียวนะ
“เจ้าจะเอาหรือไม่เอา?”
“อย่างน้อยเจ้าก็สวมให้ข้าสักหน่อยสิ!” จิ่วเยี่ยยื่นมือซ้ายอันเรียวยาวนั้นออกไป
มู่เฉียนซีถือแหวนและพยักหน้า “ก็ได้ ๆ ข้าสวมให้ก็ได้”
นิ้วทุกนิ้วนั้นเรียวยาวงดงามอย่างสมบูรณ์แบบ คู่ควรกับแหวนวงนี้เป็นอย่างยิ่ง
ชั่วครู่หนึ่งมู่เฉียนซีก็รู้สึกยากที่จะเลือกว่าจะสวมแหวนให้เขานิ้วไหนดี
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าเลือก!”
“นิ้วนี้!”
“เจ้าเลือกนิ้วนางเหรอ!” มู่เฉียนซีตกใจผงะไปเล็กน้อย
นางจำได้ว่าในยุคปัจจุบันนั้น การสวมแหวนนิ้วนางหมายถึงการแต่งงาน
เหตุใดเขาถึงเลือกได้อย่างบังเอิญเช่นนี้ แต่เมื่อเทียบกับยุคในตอนนี้ที่ต่างกัน เขาต้องการสวมนิ้วนี้ก็สวมให้เขาเถอะ!
เมื่อมู่เฉียนซีสวมแหวนที่นิ้วนางให้เขาแล้ว มือก็ถูกเขาดึงไป จิ่วเยี่ยคว้ามู่เฉียนซีไปกอดไว้ในอ้อมแขน
“ซีจองข้าไว้แล้ว ไม่ว่าอย่างไร ซีห้ามปล่อยมือไปจากข้าเด็ดขาด”
เขาจับมือทั้งสองข้างของมู่เฉียนซีไว้และสอดประสานกัน!
มู่เฉียนซีตกใจสะดุ้งขึ้นเล็กน้อย อุณหภูมิบนฝ่ามือทำให้นางใจสั่นขึ้นมา
ดวงตาสีดำขลับคู่นั้นเปล่งประกายขึ้น มู่เฉียนซีมองหน้าจิ่วเยี่ยและกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย คำพูดนี้ของเจ้าผิดไ
