ปแล้ว”
“เจ้าตกหลุมพรางให้ข้าหลอมแหวนให้เจ้าเอง อีกทั้งยังให้ข้ามอบให้เจ้า ให้ข้าสวมให้เจ้า ในขณะเดียวกันข้าก็กักขังเจ้าเอาไว้แล้ว ต่อไปเจ้าหนีข้าไม่พ้นแล้ว”
เขากอดมู่เฉียนซีเอาไว้แน่น “ข้าไม่เคยคิดที่จะหนีเจ้าตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”
ริมฝีปากอันแดงระเรื่อของทั้งสองเข้าใกล้กัน จิ่วเยี่ยจูบลงบนริมปากของนาง!
เมื่อได้ยินคำพูดที่ทำให้เขาสุขใจเช่นนี้ เขาก็รู้สึกมีความสุขมาก!
และสิ่งที่ทำให้มู่เฉียนซีจนปัญญานั่นก็คือ ผลลัพธ์จากการที่เขามีความสุขมากนั้น แม้แต่หยกเย็นศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่มีผล ไม่อาจควบคุมกลิ่นอายแห่งความคลั่งไคล้นั้นได้เลย
เขาจูบนางครั้งแล้วครั้งเล่า มู่เฉียนซีก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเพราะเหตุใดแหวนวงเดียวกับคำพูดเหล่านั้นของเขาถึงทำให้นางพูดคำเหล่านั้นออกไป
คำพูดเหล่านั้นทำให้จิ่วเยี่ยดีอกดีใจเป็นอย่างยิ่ง และผลลัพธ์ก็คือ…
เนื่องจากได้รับรู้ถึงความในใจของนาง เขาก็ยิ่งอยากจะกลายเป็นบุรุษของนางอย่างชอบด้วยเหตุผล
ความคิดในก้นบึ้งหัวใจของเขานั้นไม่อาจควบคุมเอาไว้ได้ นั่นก็คือต้องการนาง…
ผลของการที่จิ่วเยี่ยปล่อยให้เป็นเช่นนี้ก็เป็นเพราะหลังจากที่ได้ฟังคำสารภาพรักของมู่เฉียนซี ดังนั้นจึงถูกสุ่ยจิงอิ๋งส่งตัวกลับไปในที่สุด
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างจนปัญญาว่า “จิ่วเยี่ย ลาก่อน!”
สุ่ยจิงอิ๋งกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะดีนักว่า “จิ่วเยี่ยผู้นี้ ไม่เคยมีผู้สารภาพรักมาก่อนหรืออย่างไร ก็แค่สาร
