ดีพอ เกรงว่าต่อไปคงต้องตั้งใจฝึกฝนด้วยตัวเองแล้ว
เรื่องทางด้านทุ่งรกร้างอันกว้างใหญ่นี้ เย่เฉินจัดการได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว
มู่เฉียนซีวางแผนเอาไว้ว่าจะเดินทางไปฝึกประสบการณ์ที่ทุ่งรกร้างอันกว้างใหญ่แห่งนี้
“คุณหนูใหญ่!” กู้ไป๋อีเดินมาพลางกล่าว
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “เสี่ยวไป๋ ในตอนที่เจ้ามาฝึกฝนเพื่อเพิ่มพลังความแข็งแกร่งในทุ่งรกร้างแห่งนี้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าทุ่งรกร้างแห่งนี้มีสถานที่ใดที่เหมาะในการฝึกฝนบ้าง?”
กู้ไป๋อีกล่าวถามว่า “คุณหนูใหญ่อยากจะฝึกฝนประสบการณ์อย่างนั้นเหรอ?”
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าว “ข้ารู้สึกได้ว่าอีกไม่นานข้าจะทะลวงพลังวิญญาณระดับสี่ได้ ก็เลยอยากจะออกไปฝึกฝนประสบการณ์เพื่อที่จะทะลวงพลังวิญญาณสักหน่อย”
กู้ไป๋อีกล่าวถาม “ทุ่งรกร้างอันกว้างใหญ่แห่งนี้ ทุกที่ล้วนแต่มีสถานที่ที่เข่นฆ่ากันได้อย่างตามใจ แต่มีอยู่สถานที่หนึ่งที่มีการเข่นฆ่ากับกลิ่นคาวเลือดที่น่ากลัวมาก สถานที่นั้นก็คือเมืองเฮยตู”
มู่เฉียนซีได้ยินเช่นนี้ก็ผงะไปครู่หนึ่ง “เมืองเฮยตู เหตุใดข้าถึงไม่เคยได้ยินชื่อเมืองนี้มาก่อน ทุ่งรกร้างแห่งนี้มีสถานที่นี้อยู่ด้วยเหรอ”
หลังจากที่นางมาถึงทุ่งรกร้างอันกว้างใหญ่แห่งนี้นางก็ได้อ่านตำราข้อมูลของทุ่งรกร้างแห่งนี้มาแล้ว แต่ไม่ได้กล่าวถึงสถานที่นี้มาก่อน
กู้ไป๋อีกล่าว “เมืองเฮยตู ต้องเป็นผู้ที่มีความแข็งแกร่งในระดับหนึ่งถึงจะรู้ถึงสถานที่แห่งนี้ สถานที่แห่งนี้
