ียนซี อาการบาดเจ็บของเขาก็ดีขึ้นแล้ว ในที่สุดเขาก็รอดแล้ว
ทว่า เขากลับดูเหมือนจะสูญเสียจิตวิญญาณไปก็มิปาน เขาแพ้แล้ว!
ต่อให้พลังความแข็งแกร่งที่เขาเคยภาคภูมิใจฟื้นฟูกลับมา แต่เมื่อเปรียบเทียบกับชายผู้นั้นแล้ว นับว่ายังห่างไกลกันมาก
ชายผู้นั้นแข็งแกร่งราวกับเทพมารก็มิปาน ดูเหมือนว่าใต้หล้านี้จะไม่มีผู้ใดที่คู่ควรจะเป็นคู่ต่อสู้ของเขา
ในตอนที่เขาตกลงไปกองอยู่ในกองเลือด น้ำเสียงอันเย็นยะเยือกของชายผู้นั้นก็ดังขึ้น
“ซีไม่อยากให้เจ้าตาย ข้าก็จะไม่ให้เจ้าตาย!”
“เจ้าช่างอ่อนแอเกินไปแล้ว สุดท้ายแล้วคนที่จะอยู่เคียงคู่ซีได้นั้นก็มีเพียงข้าแค่ผู้เดียวเท่านั้น”
กู้ไป๋อีแสยะยิ้มขึ้น เขาอ่อนแอเกินไปแล้ว!
มีชีวิตมานานหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล่าวกับเขาเช่นนี้
นอกจากพลังความแข็งแกร่งแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพยายามจะช่วงชิงบางอย่าง
ทว่า การฝึกฝนอย่างเจ็บปวดทรมานในหลายปีที่ผ่านมานี้ ทำให้เขารู้ว่าตนเองนั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชายผู้นี้เลย
เย่เฉินมองบาดแผลที่ลึกจนแทบจะเห็นกระดูกบนร่างของกู้ไป๋อี นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นชายผู้เย็นชาและสูงศักดิ์ผู้นี้แสดงอารมณ์และความรู้สึกที่สิ้นหวังเช่นนี้
เขากล่าว “นายท่านกู้ ท่านชอบนายท่านเข้าแล้วใช่หรือไม่?”
กู้ไป๋อีราวกับว่าไม่ได้ยินสิ่งใด เย่เฉินจึงกล่าวต่อ “บาดแผลของนายท่านกู้ นายท่านจิ่วเยี่ยเป็นคนทำใช่หรือไม่!”
หากเป็นศัตรู นายท่านกู้ไม่มีทางปิดบังนายท่า
