าไว้ว่าอย่าให้ผู้ใดไปรบกวน
มู่เฉียนซีกล่าว “จิ่วเยี่ย ข้าทำเอง!”
“ซีเหนื่อยแล้ว ข้าจะทำเอง!”
การต่อสู้อย่างต่อเนื่อง อีกทั้งยังเป็นการต่อสู้ข้ามขั้นนั้น พลังวิญญาณของมู่เฉียนซีได้ถูกสูบไปใช้เสียจนแทบหมดสิ้น
แต่ทว่า…
“ถึงแม้ว่าพลังวิญญาณจะมีเหลือไม่เท่าไร แต่พลังกายนั้นยังคงมีเหลืออยู่!”
แสงสลัววาบผ่านในดวงตาของจิ่วเยี่ย เขากล่าว “ใช่แล้ว! ซียังมีพลังกายอยู่!”
มู่เฉียนซีแทบที่จะกัดลิ้นของตัวเองเสีย นางกำลังพูดอะไรอยู่?
“หวงจิ่วเยี่ย เจ้าฉวยโอกาสตอนผู้อื่นมีภัย!”
“ข้าผิดไปแล้ว พลังวิญญาณและพลังกายของข้าหมดสิ้นไปตั้งนานแล้ว เจ้าอย่าได้ก่อเรื่องเลย!”
“……”
มู่เฉียนซีทั้งด่าทอและร้องขอ แต่ว่ามันมีประโยชน์หรือ?
มันไร้ประโยชน์!
“หยกเย็นศักดิ์สิทธิ์เล่า! รีบนำหยกเย็นศักดิ์สิทธิ์ออกมาลดอุณหภูมิของเจ้าเดี๋ยวนี้!” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยเสียงดัง
“มันอยู่ในมิติ ตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องใช้มัน!” จิ่วเยี่ยกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ
มู่เฉียนซีแทบจะทรุดตัวลง “ใครบอกว่าไม่จำเป็นเล่า! ข้ารู้สึกว่ามันจำเป็นเป็นอย่างมากเข้าใจหรือไม่?”
เมื่อแช่น้ำพุร้อนไปรอบหนึ่ง มู่เฉียนซีกลับรู้สึกเหนื่อยเสียยิ่งกว่าผ่านการต่อสู้อย่างต่อเนื่องถึงสามครั้งเสียอีก นางไม่รู้ว่านางได้ถูกจิ่วเยี่ยอุ้มกลับไปที่ห้องตั้งแต่เมื่อไร
ทำให้วันต่อมาในตอนที่ท่านเจ้าเมืองกับหัวหน้าโรงประมูลมาเยี่ยมเยียนมู่เฉียนซี นางจึงยังไม่ตื่นขึ้นมา
พวกเขาทั้
