ฟึบ ฟึบ ฟึบ!
เข็มยาสองเข็มได้พุ่งออกไปและปักเข้าไปในเส้นเอ็นตรงข้อมือของคนชุดดำผู้นั้น
ทันใดนั้น ความเจ็บปวดที่แผ่ออกมาจากมือของเขาก็ดูเหมือนว่ามันได้ขยายมากขึ้นเป็นหลายเท่าตัว ผิวหนังบนร่างกายของเขาเริ่มหลุดลอก เลือดซึมไหลออกมาไม่หยุด!
“อ๊าก!” เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมานและกลิ้งตัวไปมาอยู่บนพื้น
“อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องนั้นช่างน่าสังเวชนัก ท่านเจ้าเมืองชางที่ได้ยินเสียงนั้นก็อดรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมาไม่ได้ เด็กสาวผู้นี้ลงมือได้โหดเหี้ยมเป็นอย่างยิ่ง!
มู่เฉียนซีมองไปที่เจ้าเมืองชางหมางแล้วกล่าว “ท่านเจ้าเมือง พิษที่ท่านได้รับไปนั้นก็หนักหนาพอสมควร ถ้าหากว่าไม่รีบถอนพิษละก็ เกรงว่าคงจะได้ไปอยู่เป็นเพื่อนกับเจ้าพวกนี้”
สายตาของมู่เฉียนซีมองไปยังซากศพที่อยู่ตรงหน้า
ก้นบึ้งหัวใจของท่านเจ้าเมืองชางรู้สึกเย็นวาบ เขารีบกล่าวขึ้น “ท่านทั้งสอง…ท่านผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองมีวิธีการใดที่จะช่วยถอนพิษให้ข้าหรือไม่? ข้าจะตอบแทนพวกท่านเป็นอย่างดีแน่นอน ถ้าหากว่าพวกท่านอยากเป็นเจ้าเมือง ข้าก็จะให้พวกท่านเป็น!”
ถึงแม้ว่าสองคนนี้จะเป็นจักรพรรดิแห่งภูตระดับต่ำ แต่เขาเองก็จำต้องทำตัวนอบน้อมและกล่าวเรียกว่าท่านผู้ยิ่งใหญ่ เพราะการต่อสู้เมื่อครู่นี้เขาก็ได้ประจักษ์แก่สายตาตัวเองแล้ว!
สองผู้นี้วิปริตยิ่งนัก และพวกเขาไม่ใช่จักรพรรดิแห่งภูตระดับต่ำธรรมดาทั่วไป
มู่เฉียนซีกล่าว “เรื่องเป็นเจ้าเมืองนั้นช่างมันเถอะ
