ท่านจงนำสมุนไพรวิญญาณที่ท่านมีออกมาเถอะ! ถ้าหากว่าข้าพอใจละก็ ข้าก็สามารถมอบยาถอนพิษให้แก่ท่านได้”
“สมุนไพรวิญญาณ ข้ามี ๆ!”
กุกกัก กุกกัก!
ท่านเจ้าเมืองชางได้นำสมุนไพรวิญญาณทั้งหมดที่อยู่ในแหวนมิติของตนออกมา ไม่เสียทีที่เจ้าหมอนี่เป็นถึงเจ้าเมืองชางหมางที่เป็นเมืองแห่งการค้าขาย สมุนไพรวิญญาณนั้นเขามีอยู่ไม่น้อย!
ท่านเจ้าเมืองชางกล่าว “ถ้าหากว่าท่านไม่พอใจละก็ ในคลังของข้ายังมีอีก ตามข้าไปดูเป็นเช่นไร?”
ท่านเจ้าเมืองชางนั้นเป็นผู้ที่กลัวตายเสียดายชีวิตเป็นอย่างมากผู้หนึ่ง เพื่อที่จะรักษาชีวิตนี้ของเขาเอาไว้ ไม่ว่าต้องจ่ายด้วยอะไรก็ย่อมได้
มู่เฉียนซีพยักหน้าแล้วกล่าว “นำทางเถิด! เร็วเข้า!”
“ได้!”
ท่านเจ้าเมืองชางรีบพามู่เฉียนซีไปยังคลังเก็บของอย่างรีบร้อน มู่เฉียนซีกวาดสายตามองไปโดยรอบ จากนั้นก็ได้กวาดเอาสมุนไพรวิญญาณทั้งหมดไปจนว่างเปล่า
นางยังมองเห็นหินแร่สีดำก้อนหนึ่งที่อยู่ตรงมุมห้อง มู่เฉียนซีมองดูโดยละเอียดก่อนจะกล่าวพึมพำกับตนเอง “ถ้าหากว่าข้าเดาไม่ผิดละก็ นี่คงจะเป็นหนึ่งในสิบหินอัศจรรย์โบราณชนิดหนึ่ง หินปีศาจทองดำกระมัง!”
หลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็กล่าวขึ้น “ของสิ่งนี้ ข้าก็จะเอา”
“ก็เพียงแค่หินก้อนเดียวเท่านั้น หากท่านชอบก็เอาไปได้ตามสบาย!” ท่านเจ้าเมืองชางยิ้มพลางกล่าวอย่างประจบสอพลอ
“เอ่อ…ท่านผู้ยิ่งใหญ่…แล้วพิษที่ข้า!”
มู่เฉียนซีโยนขวดยาออกมาขวดหนึ่งแล้วกล่าว “สิ่งที่ท่านจ่า
