ยมาข้าจำใจที่จะพอใจ นี่คือยาถอนพิษ ท่านกินเสียก็ไม่เป็นอะไรแล้ว!”
“ขอบคุณท่านผู้ยิ่งใหญ่!”
“ข้ายอมบอกแล้ว…ข้าบอกแล้ว ให้ข้าตายเสียเถอะ! ให้ข้าตายไปเสีย!”
เมื่อมู่เฉียนซีกลับไปยังสนามรบเมื่อครู่นี้ ก็ได้ยินเสียงคนชุดดำผู้นั้นร้องออกมาอย่างเจ็บปวดรวดร้าว
มู่เฉียนซียิ้มแล้วกล่าว “ในที่สุดเจ้าก็ยอมพูดแล้วสิ! รีบพูดมาทั้งหมด! ข้ามีเวลาไม่มาก”
“ข้ายอมพูดแล้ว…ข้าจะบอกว่า เป้าหมายของพวกเราในครั้งนี้ก็คือเมืองชางหมาง โดยหลังจากงานประมูล เราจะลงมือจัดการกับผู้ขาย เพราะพวกนั้นล้วนแต่เป็นผู้ที่มีเงินทอง และนั่นก็จะทำให้พวกเราสามารถหาเงินให้กับสำนักขวางโซ่วได้พอดี!”
“หลังจากนั้นพวกเราก็จะไปควบคุมจวนเจ้าเมือง ในขณะเดียวกันก็ยึดสถานที่ที่มีเงินทองมากที่สุดในเมืองชางหมางซึ่งก็คือโรงประมูลชางหมาง!”
ท่านเจ้าเมืองชางกล่าวขึ้น “อะไรนะ? พวกเจ้าถึงกับกล้าลงมือกับโรงประมูลชางหมาง”
“โรงประมูลชางหมางนั้น รองเจ้าสำนักของเราจะเป็นผู้ลงมือเอง เกรงว่าโรงประมูลชางหมางในตอนนี้จะเสียหายไปเสียแล้ว” คนชุดดำกล่าว
“สำนักขวางโซ่วของพวกเจ้าอยู่ที่ใดกันแน่? เมื่อพูดจบข้าจะให้เจ้าได้หลุดพ้น…”
“สำนักนิกายขวางโซ่วของพวกเรา อยู่ที่…อยู่ที่…อยู่ที่…”
ปัง! เสียงระเบิดเสียงหนึ่งดังขึ้น
กู้ไป๋อีได้พุ่งเข้าไปกันไว้ที่เบื้องหน้าของมู่เฉียนซีอย่างรวดเร็ว ชุดขาวราวหิมะทั้งตัวของเขาในบัดนี้ได้ถูกย้อมไปด้วยสีของโลหิต อีกทั้งยังมี…
ก
