หู่แทรกขึ้นทันใด “มันจะเป็นของปลอมได้อย่างไร? นายน้อยของเราเป็นนักหลอมอาวุธและไม่มีทางที่จะจำผิดอย่างแน่นอน “
นายน้อยหู่กล่าว “จากประสบการณ์หลายปีของข้าในการหลอมอาวุธ อัญมณีชิ้นนี้เป็นแร่หัวใจที่หาได้ยาก ข้าใช้หนึ่งแสนหยกวิญญาณระดับสูงก็ไม่ได้ขาดทุน พวกเจ้าซื้อไม่ได้ก็อย่าได้ว่าว่าอัญมณีชิ้นนี้ไม่ดี ข้าไม่มีทางหลงกล”
มู่เฉียนซีหัวเราะอย่างสนุกสนาน “นายน้อยหู่ช่างเป็นนักหลอมอาวุธที่ตาถึงจริง ๆ! เช่นนั้นเจ้าซื้อสิ่งนี้ไปแล้วค่อย ๆ สนุกกับมันเถอะ!”
นายน้อยหู่จ่ายเงินอย่างตรงไปตรงมา ในขณะนั้นก็มีชายชราคนหนึ่งเดินเข้ามาและเอ่ยถามเขาว่า “นายน้อยหู่ ทำไมเจ้าถึงซื้อของแบบนี้มา? ราคาเท่าไหร่กัน?”
“หนึ่งแสน!”
ชายชราผู้นั้นแทบจะกระอักเลือดออกมา “หยกวิญญาณแสนชิ้น เจ้าซื้อของไร้ประโยชน์ชิ้นนี้มาหรือ?”
กร๊อบ!
อัญมณีชิ้นนั้นถูกผ่าออกและสีภายในก็จางลง
“ตอนนี้เจ้ายังแน่ใจอยู่อีกเหรอว่านี่คือแร่หัวใจ?”
ใบหน้าของนายน้อยหู่เปลี่ยนเป็นสีม่วงอมเขียว “เป็นไปได้อย่างไร?”
“ไร้ประโยชน์ นี่ไม่ใช่แร่หัวใจหรอกหรือ? ข้าไม่มีทางมองผิดหรอก”
เหยียนเซี่ยฉีหัวเราะอย่างมีความสุข “ฮ่าฮ่าฮ่า! จ่ายหยกวิญญาณหนึ่งแสนชิ้นเพื่อซื้อขยะชิ้นหนึ่ง โชคดีที่ข้าไม่ได้ขุ่นเคืองเจ้า และยอมให้เจ้าอวดดีต่อไป!”
แววตาของนายน้อยหู่ฉายแววอันตราย “แม่หญิง เจ้าพูดจาระวังหน่อย แม้ว่าข้าจะไม่ทำร้ายสตรี แต่สตรีที่ไม่รู้ดีเลวข้า…”
มู่เฉียนซีกล่
