าวอย่างเย็นชาว่า “เจ้าคิดจะทำอะไร?”
นายน้อยหู่กล่าว “พวกเจ้าเดินไปดูนั่นสิ!”
เหยียนเซี่ยฉีกล่าว “เดินไปดูก็เดินไปดู เจ้าคิดว่าพวกเราจะกลัวเจ้าหรือ?”
กู้ไป๋อีกล่าวเสียงเย็นชา “ฆ่าซะก็สิ้นเรื่อง?”
“เสี่ยวไป๋ วันนี้เจ้ามีจิตสังหารรุนแรง เจ้าแน่ใจนะว่าร่างกายของเจ้าไม่ได้มีปัญหา?” มู่เฉียนซีชำเลืองมองกู้ไป๋อี
คนที่เป็นผู้ใหญ่และเหมือนดั่งหิมะน้ำแข็ง วันนี้อารมณ์ของเขาค่อนข้างแปลก
เขาตอบว่า “ข้าสบายดี!”
การประมูลในตอนเย็นจะจัดขึ้นตามกำหนดเวลา
จิ่วเยี่ยที่หลบซ่อนอยู่ครึ่งค่อนวันก็ได้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง และเดินทางไปงานประมูลแห่งเมืองชางหมางพร้อมกันกับมู่เฉียนซีและคนอื่น ๆ
การเข้าไปในโรงประมูลแห่งเมืองชางหมางจำเป็นต้องมีบัตรเชิญ หลังจากองครักษ์เฝ้าประตูตรวจสอบบัตรเชิญแล้วก็กล่าวว่า “ท่านเจ้าเมืองเหยียน”
“หืม!”
“คือว่า…วันนี้เนื่องจากการประมูลของเราจะประมูลของสำคัญหลายอย่าง ดังนั้นแขกที่มาค่อนข้างมาก สถานที่ไม่เพียงพอ ข้าเกรงว่าจะไม่มีที่นั่งสำหรับพวกท่าน ดังนั้นโปรดกลับไปเถอะ!”
เจ้าเมืองเหยียนกล่าวว่า “เจ้าหมายความว่า ถึงพวกเราจะมีบัตรเชิญ แต่พวกเจ้าก็จะปฏิเสธไม่ให้พวกเราเข้าไป?”
“ที่นั่งไม่เพียงพอจริง ๆ ดังนั้น…” องครักษ์พยายามเกลี้ยกล่อม
“ถึงอย่างไรพวกเจ้าเข้าไปแล้ว ก็ซื้ออะไรไม่ได้ทั้งนั้น เข้าไปหรือไม่เข้าก็เหมือนกัน รีบไสหัวไปเสียเถอะ!”
คนจากเมืองหูเสี้ยวมาถึงอย่างดุดัน
“นายน้อยหู่ ท
