่านมาแล้ว!”
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับใบหน้าที่คุ้นเคย ไม่จำเป็นต้องนำบัตรเชิญออกมา องครักษ์คุ้มกันเหล่านี้ก็รีบประจบสอพลอทันใด
นายน้อยหู่เหลือบมองพวกเขา เห็นได้ชัดว่าเขายังจำเรื่องน่าอับอายเมื่อเช้าได้
“บัตรเชิญของข้าสามารถนำคนสองคนเข้าไปด้วยได้ ถ้าพวกเจ้าทั้งสองคนอยากเข้าสู่การประมูลแห่งเมืองชางหมาง เพียงขอร้องข้าด้วยใจจริง ข้าจะพาพวกเจ้าเข้าไปพบโลกภายนอก” นายน้อยหู่กล่าวเย้ยหยัน
เหยียนเซี่ยฉีกล่าวอย่างเดือดดาลว่า “เจ้าไปฝันกลางวันแสก ๆ เถอะ! ไม่มีทาง!”
เจ้าเมืองเหยียนกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ “งานประมูลชางหมางของพวกเจ้า มีการปฏิบัติที่แตกต่างต่อกันกันเช่นนี้รึ?”
ผู้ต้อนรับที่ประตูกล่าว “นี่คือเมืองชางหมาง ดูที่ความแข็งแกร่งและความมั่งคั่ง เมืองเหยียนของพวกเจ้าเป็นเมืองเล็ก ๆ ที่อ่อนแอ อย่ามาขวางหูขวางตาที่นี่เลย รีบกลับไปเถอะ!”
นายน้อยหู่ได้ทีรีบเอ่ยด้วยเสียงที่หยิ่งยโส “จะไสหัวกลับไป หรือให้สาวงามสองผู้นี้เข้าไปปรนนิบัติข้า พวกเจ้าเลือกเอาเองเถอะ!”
แววตาของกู้ไป๋อีเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบกับเศษซากที่มองคนต่ำช้าเช่นนี้ กระบี่เฉียนหานกำลังจะออกจากฝัก
เสียงฝีเท้าดังออกมาจากภายในงานประมูลชางหมาง มีคนรีบเดินออกมาจากข้างใน
ผู้ต้อนรับเห็นชายวัยกลางคนที่มีพุงใหญ่ก็ตกตะลึง และกล่าวอย่างรีบร้อนว่า “ท่านหัวหน้า ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่?”
หัวหน้าไม่ค่อยปรากฏตัวมาก่อน ครั้งนี้เขาออก
