วงเกินพวกเขาเป็นอันขาด!”
พลังการต่อสู้โดยรวมของเมืองหูเสี้ยว แข็งแกร่งกว่าเมืองชางหมางเป็นอย่างมาก
จากนั้นก็มีคนเดินลงมาจากร่างของเหยี่ยวพยัคฆ์ นําโดยชายที่สวมเสื้อคลุมหนังเสือป่า และด้านหลังก็มีชายหนุ่มจํานวนมากที่มีกลิ่นอายที่แข็งแกร่ง
องครักษ์ยิ้มและเดินเข้าไปหาเขา “ข้าไม่เคยคิดเลยว่านายน้อยหู่จะมาด้วยตัวเอง ยินดีต้อนรับขอรับ!”
นายน้อยหู่ไม่ได้มองไปที่ตัวละครเล็ก ๆ เหล่านี้เลย เขาโบกมือพลางกล่าว “นําทางไป!”
องครักษ์เหล่านี้ก็รีบนําทางไปอย่างเชื่อฟัง
เหยียนเซี่ยฉีโมโหหน่อย ๆ แล้ว “นี่! ทําไมพวกเขาถึงไม่ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมเข้าเมืองล่ะ นี่มันจะปฏิบัติต่างกันไปหน่อยไหม?”
องครักษ์อีกคนหนึ่งจึงกล่าวว่า “เจ้าไม่เห็นหรือว่าอีกฝ่ายเป็นใคร? พวกเขาใช้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์บินได้ พวกเขาเป็นนายน้อยของเมืองหูเสี้ยวซึ่งเป็นหนึ่งในเมืองที่แข็งแกร่งที่สุด ส่วนพวกเจ้ากลับเป็นเพียงแค่พวกบ้านนอกที่แม้แต่สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ก็ยังไม่มีให้ใช้ เช่นนี้จะเทียบกันได้หรือ?”
เหยียนเซี่ยฉีโกรธจนดวงตาของนางแดงก่ำ “เจ้าอย่าได้ประจบสอพลอผู้ที่เหนือกว่าและดูหมิ่นผู้ที่ด้อยกว่าเกินไปนัก!”
นายน้อยหู่เหลือบมองไปที่พวกเขา เมื่อสายตาของเขาจับจ้องไปที่เหยียนเซี่ยฉีในชุดสีชมพูและมู่เฉียนซีที่สวมชุดสีม่วง แววตาของเขาก็เปล่งประกาย
นายน้อยหู่จึงเอ่ยขึ้นว่า “ก็แค่จ่ายค่าเข้าเมืองไม่ใช่เหรอ? ค่าเข้าเมืองของพวกเขา คิดอย่างไร?”
“แค่
