จิ่วเยี่ยจับมือมู่เฉียนซีและกล่าวว่า “ไม่สบายทุกส่วน โดยเฉพาะตรงนี้”
มือของมู่เฉียนซีกดลงตรงหัวใจของเขา จิ่วเยี่ยจึงกล่าวต่อว่า “ซีไม่อยากให้เขาตาย ข้าก็จะไม่ฆ่าเขา แต่จะทำลายใบหน้าของเขา เป็นเช่นไร?”
มู่เฉียนซีตกใจผงะไปครู่หนึ่ง และกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย นึกไม่ถึงว่าเจ้าก็มีวันที่อิจฉาริษยาหน้าตาอันงดงามของผู้อื่นด้วย!”
“ไม่ได้อิจฉาริษยา บนโลกใบนี้ยังมีคนที่มีค่าพอให้ข้าอิจฉาริษยาด้วยหรือ?” สายตาของจิ่วเยี่ยค่อย ๆ มองไปที่เขา
“ข้าก็แค่ไม่อยากให้ซีเห็นใบหน้านี้ของเขา”
“ต่อไปซีมองข้าแค่เพียงคนเดียวก็พอแล้ว!”
แกร่ก!
หน้ากากตกลงมา จิ่วเยี่ยให้มู่เฉียนซีมองหน้า
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าว “ได้ ได้ ได้! มองเจ้าก็พอแล้ว องค์ชายจิ่วเยี่ยเป็นผู้ที่รูปงามที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอมาแล้ว”
“แน่นอน!”
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกเล็กน้อย “จิ่วเยี่ย มีคนเคยบอกหรือไม่ว่าเจ้าเป็นคนที่หลงตัวเองมาก!”
“ไม่มี!”
“แต่ตอนนี้ข้าขอบอกเลยว่าเจ้าหลงตัวเองมาก!”
กู้ไป๋อีจากไปและเห็นพวกเขาทั้งสองพูดไปยิ้มไป รอยยิ้มของหญิงสาวงดงามวิจิตตระการตาดุจดั่งสายลมอันอบอุ่นก็มิปาน
ใบหน้าอันงดงามของชายหนุ่มไม่ได้แสดงออกถึงอารมณ์และความรู้สึกใด ๆ แต่เผยความน่าหลงใหลออกมาเล็กน้อย และทำให้รูม่านตาของกู้ไป๋อีหดตัวลงด้วยความไม่พอใจ
รอยยิ้มที่คุณหนูใหญ่ผู้นี้เผยให้ชายตรงหน้าเห็นกับรอยยิ้มที่นางเผยให้ผู้อื่นเห็นนั้นไม่เหมือนกัน รวมถึงเขาด้
