ที
ร่างชุดขาวเคลื่อนไหวไป เขาปรากฏตัวขึ้นข้าง ๆ กำแพงที่พังทลายลง และมองไปที่เศษซากกำแพงที่แตกกระจายเหล่านั้น แล้วกล่าวขึ้นในใจว่า ‘ช่างเป็นทักษะวิญญาณที่แข็งแกร่งยิ่งนัก’
ผู้แข็งแกร่งทั่วทั้งดินแดนสี่ทิศนั้นเขาล้วนแต่รู้ดี คนผู้นี้ไม่มีอยู่แน่นอน เช่นนั้นความเป็นไปได้มีเพียงแค่อย่างเดียวนั้นก็คือ…
เขาไม่ใช่คนที่นี่!
“ทักษะโยวหลัว!”
เสียงที่คุ้นเคยเสียงหนึ่งดังขึ้น และเสียงระเบิดก็ดังขึ้นอีกครั้งเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าอ่อนแอกว่าเดิมไม่น้อยเลย
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดสาวน้อยผู้นี้ถึงได้มีความมั่นใจมากนักว่านางจะสามารถเอาชนะเขาได้ ที่แท้นางก็มีอาจารย์ที่แข็งแกร่งผู้นี้อยู่นี่เอง!
เขาสามารถหลอกตัวเองได้หรือไม่ว่าอันที่จริงแล้วพวกเขาสองคนเหมือนกัน!
ทว่า สายตาที่นางส่งให้ชายผู้นั้น กับสายตาที่นางส่งให้เขามันเหมือนกันจริง ๆ เหรอ
หลังจากที่เย่เฉินจัดการทุกอย่างเสร็จและกลับมาถึงเมืองเหลย เขาก็พบว่ากำแพงจวนเจ้าเมืองนั้นได้แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ แล้ว
เย่เฉินตื่นตระหนกขึ้นรีบวิ่งพรวดเข้าไป “นายท่าน นายท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม หรือว่ามีคนมาลอบโจมตี”
“นายท่าน…”
ไม่ง่ายเลยกว่าเขาจะเจอนายท่านของตนเอง และกลับพบว่านายท่านของพวกเขานั้นถูกชายสวมหน้ากากสีดำกอดอยู่
“นายท่าน ท่าน…เขา…”
นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นนายท่านผู้แข็งแกร่งถูกกอดเช่นนี้
มู่เฉียนซีกล่าว “เขาคือจิ่วเยี่ย”
“เย่เฉิน คำนับท่านผู้ยิ่งใหญ
