ยากจะเปลี่ยนตัวเองจากฝ่ายรับมาเป็นฝ่ายรุก แต่สุดท้ายเขาก็อาศัยความอดทนของเขาเพื่ออดกลั้นเอาไว้
“เรียบร้อยแล้ว!” ในที่สุดมู่เฉียนซีก็ปล่อยเขา
จิ่วเยี่ยกล่าว “ข้าเชื่อฟังซีทุกอย่าง ซีจะให้รางวัลข้าใช่หรือไม่?”
“รางวัล เจ้ายังจะต้องการรางวัลอีกเหรอ ข้าสูญเสียพลังไปตั้งเยอะกว่าจะปราบเจ้าได้ มิเช่นนั้นเจ้าคงจะไม่เชื่อฟังข้าเช่นนี้หรอก นี่ยังคิดจะเอารางวัลจากข้าอีก” มู่เฉียนซีไม่พอใจเป็นอย่างมาก
“ข้าก็แค่…อยาก!” ใบหน้าอันงดงามอย่างไร้ที่เปรียบของจิ่วเยี่ยที่ยื่นเข้าไปใกล้มู่เฉียนซีนั้นช่างยั่วยวนเป็นอย่างยิ่ง
“ซีอยากจะให้ข้าเอารางวัลเองหรือไม่ล่ะ?” จิ่วเยี่ยกล่าวถาม
หากให้เขาเอารางวัลเอง จะต้องไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้งเป็นแน่
มู่เฉียนซีโน้มตัวเข้ามาใกล้และใช้ปากประกบที่ริมฝีปากเขา นางเพียงแค่ลิ้มรสเบา ๆ เท่านั้น คิดไม่ถึงว่าจิ่วเยี่ยจะค่อย ๆ ปล่อยตัวนาง
มู่เฉียนซีกล่าว “เรื่องการฝึกบำเพ็ญเอาไว้ก่อน ข้าจะไปห้องปรุงยาเพื่อดูอาการของเจ้าก่อน”
มู่เฉียนซีรีบวิ่งไปที่ห้องปรุงยาของจวนเจ้าเมืองเมืองเหลยอย่างเร่งรีบ และหลังจากที่ได้วิเคราะห์นางก็รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก
เมื่อก่อน คำสาปในร่างกายของจิ่วเยี่ยนั้นทำให้เขาเกิดความต้องการเข่นฆ่าอย่างกระหายเลือด แต่ตอนนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น…
ความปรารถนาอีกอย่างหนึ่งค่อย ๆ ครอบงำเขาไปมากแล้ว
คำสาปนี้ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ขึ้น มิน่าล่ะ เหตุใดสุ่ยจิง
