อิ๋งถึงได้หวาดกลัวจิ่วเยี่ยถึงเพียงนั้น
มู่เฉียนซีอยากจะปลุกนิรันดร์ให้ตื่นขึ้นมา แต่ปลุกเช่นไรนิรันดร์ก็ไม่ตื่น ครั้นแล้วนางจึงปรุงยาที่เคยปรุงในครั้งก่อนออกมาหลายชุด จากนั้นก็กลับไปหาจิ่วเยี่ย
นางเงยหน้ามองดวงตาที่เย็นยะเยือกคู่นั้น และกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย ข้ารู้แล้วว่าคำสาปในร่างกายของเจ้าเกิดการเปลี่ยนแปลง เหตุใดเจ้าไม่บอกให้เร็วกว่านี้ ถึงแม้ว่าสิ่งเหล่านี้มันจะไม่ได้ผลมากนัก แต่เจ้าก็ดื่มมันเข้าไปก่อนเถอะ!”
จิ่วเยี่ยดื่มยาที่มู่เฉียนซียื่นให้จนหมดไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว จากนั้นเขาก็กล่าวถามว่า “อยากฝึกทักษะโยวหลัวเมื่อไหร่?”
มู่เฉียนซีกล่าวถาม “ตอนนี้พลังวิญญาณของข้าก็แค่ขั้นจักรพรรดิแห่งภูตระดับสามเท่านั้น ข้าจะฝึกได้หรือไม่?”
“รากฐานของเจ้ามั่นคง ก็น่าจะฝึกได้แล้ว” จิ่วเยี่ยกล่าว
“เช่นนั้นวันพรุ่งก็ได้ วันนี้ดึกมากแล้ว ควรจะพักผ่อนได้แล้ว”
“วันพรุ่ง!”
“หรือว่าเจ้าอยากสอนให้เสร็จคืนนี้แล้วรีบกลับไป?” มู่เฉียนซีขมวดคิ้วพลางกล่าว
“หากเจ้าอยู่กับข้าที่นี่ ทั้งเจ้าทั้งข้าก็ล้วนแต่เป็นอันตรายมาก แต่หากว่า…” ดวงตาของมู่เฉียนซีเปล่งประกายขึ้น นางจับเขาและกล่าวว่า “เรามาช่วยกันคิดหาทางแก้เป็นเช่นไร?”
จิ่วเยี่ยกอดมู่เฉียนซีเอาไว้ เขากล่าว “ข้าเห็นซีแล้วข้าจะสูญเสียการควบคุม ซีไม่กลัวเหรอ?”
“กลัวสิ มีสัตว์ร้ายที่พร้อมจะกลืนกินได้ทุกเวลาเช่นนี้อยู่ข้างกาย ใครไม่กลัวบ้างล่ะ แต่เจ้าได้มอบส
