เกรงว่า…
มู่เฉียนซีพยักหน้า “อืม! คิดถึงเจ้าแล้ว ข้าอยากให้เจ้าสอนทักษะที่สามทักษะโยวหลัวให้ข้า”
แววตาจิ่วเยี่ยหม่นหมองลงและกล่าวว่า “แค่นั้นเองหรือ?”
“และอยากเห็นว่าเจ้ายังปลอดภัยดีไหม!”
มือของมู่เฉียนซีเตรียมจะลื่นไถลไปบนชีพจรของเขา แต่จิ่วเยี่ยกลับหลบไป
มือของมู่เฉียนซีขยับอีกครั้ง จิ่วเยี่ยยังคงหลบต่อไป มู่เฉียนซีกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย เจ้าหมายความว่าอย่างไร! ปิดบังโรคภัยไข้เจ็บหมอย่อมรักษาไม่หายจริงไหม?”
“ข้าอนุญาตแล้วหรือ?”
ฟึ่บ!
มู่เฉียนซีลงมืออีกครั้งหนึ่ง
จิ่วเยี่ยยังคงหลบหลีก มู่เฉียนซีชี้ไปที่จิ่วเยี่ยแล้วกล่าวว่า “ห้ามใช้พลังวิญญาณ หากข้าจับเจ้าได้ เจ้าต้องให้ข้าตรวจร่างกายของเจ้าอย่างว่าง่าย!”
ร่างของมู่เฉียนซีสั่นไหวและเข้าใกล้เขาอีกครั้ง
ปัง ปัง ปัง!
ทั้งสองประมือกัน เมื่อเงาร่างของทั้งสองปะทะกัน มุมปากของจิ่วเยี่ยก็ยกขึ้นเล็กน้อย
ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ความแข็งแกร่งของซีได้เพิ่มขึ้นอย่างมาก
การเคลื่อนไหวของทั้งสองดังมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ กู้ไป๋อีไม่ใช่คนหูหนวก ไม่นานก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของด้านนี้
ถึงแม้ว่าจิ่วเยี่ยจะสะกดพลังของตนเองเอาไว้ แต่เมื่อเผชิญหน้าในการต่อสู้กับมู่เฉียนซี เขาก็ยังมิกล้าที่จะใช้แรงเลยแม้แต่น้อย เพราะกลัวว่าจะไปทำให้นางได้รับบาดเจ็บ
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาประมือกัน ตอนนั้นนางเป็นแค่ผู้หญิงที่ไม่คุ้นเคย การลงมืออย่างโหดเหี้ยมก็ไม่ได้เป็นอะไร
ทว่
