เสียงแหบแห้ง เขาดูอ่อนแออย่างยิ่ง
จิ่วเยี่ยที่กําลังจะจากไปชะงักไปเล็กน้อยและกล่าวว่า “ข้าจะไม่ทําให้นางผิดหวังอย่างแน่นอน”
เขาเดินไปยังทางเดินมิติที่สุ่ยจิงอิ๋งเปิดขึ้น หลังจากนั้นเขาก็เหลือไว้เพียงเสียงถอนหายใจที่ยืดยาว “เฮ้อ!”
โดยปกติจิ่วเยี่ยจะมาภายในเสี้ยววินาที แต่มู่เฉียนซีกลับไม่เห็นใครมา
มู่เฉียนซีกล่าว “สุ่ยจิงอิ๋ง มีอันตรายเกิดขึ้นกับจิ่วเยี่ยหรือไม่?”
“จิ่วเยี่ยมีชิ้นส่วนของข้าอยู่ หากตกอยู่ในอันตราย ข้าจะสัมผัสมันได้อย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ไม่ เกรงว่าคงไม่ใช่เพราะเขาตกอยู่ในอันตราย แต่เป็นเพราะเขาไม่อยากมา…”
เสียงเย็นชาเสียงหนึ่งดังขึ้น “ข้าไม่อยากมา…ตั้งแต่เมื่อไรกัน?”
ฟึ่บ!
มู่เฉียนซีถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดที่แข็งกระด้างราวกับเหล็ก เสียงแหบพร่าดังเข้ามาในหูของนาง “คิดถึงมาก”
เพียงแค่กอด เขาก็ไม่ได้ทําอะไรที่ผิดปกติไป
มู่เฉียนซีถามว่า “จิ่วเยี่ย เจ้ามีข่าวเกี่ยวกับสามสัตว์เทพโบราณหรือไม่?”
“กําลังตรวจสอบอยู่!” จิ่วเยี่ยตอบมาห้าคํา
“ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้เจ้าควบคุมคําสาปบนร่างกายของเจ้าได้แล้วหรือ?” นางถามต่อ
“ไม่มีปัญหา!”
“เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าให้เจ้ามามีเรื่องอะไร?” มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว
“คิดถึงข้าแล้ว!”
ในที่สุดเขาก็พูดอีกสี่หนึ่ง แต่ดูเหมือนว่ามันจะผิดไปมาก
ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งคู่นั้นมองมู่เฉียนซีอย่างลึกซึ้ง มู่เฉียนซีมีลางสังหรณ์ว่าหากนางบอกว่าเขาเดาผิด ผลที่ตามมา
