ั่นระริกอยู่ภายใต้กระบี่อันเยือกเย็นเท่านั้น
เมื่อกระบี่นั้นได้ฟาดฟันลงมาอย่างไม่ขาดสาย จึงทำให้วิญญาณของคนขาดสะบั้นไปในที่แห่งนั้น
บึ้ม!
เมืองเหลยพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย เจ้าเมืองเหลยกล่าวขึ้น “ถอย…..”
“ถอย….”
“กลับเมือง!”
มู่เฉียนซีกระโดดขึ้นไปกลางอากาศ จากนั้นเข็มยาเข็มหนึ่งก็ได้พุ่งออกไป
นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าเมืองเหลย เจ้าคิดที่จะหนีไปตอนนี้ดูเหมือนว่ามันจะสายไปหน่อยเสียแล้ว”
ซึบ!
เข็มยาเข็มนั้นทิ่มทะลุแผ่นหลังของเขา
ตุบ!
ตัวของเขาชาไปทั้งตัวไร้ซึ่งความรู้สึกใดและล้มลงไปบนพื้นในทันที
“ท่านเจ้าเมือง!”
“ท่านเจ้าเมือง!”
สีหน้าองค์รักษ์ที่อยู่ข้างกายของเจ้าเมืองเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก แต่ทว่าในตอนนี้พวกเย่เฉินได้ฝ่าเข้ามาแล้ว
พวกเขาไม่สนใจตัวเจ้าเมืองของพวกเขาแล้ว พวกเขาทำได้แต่เพียงหนีเข้าเมืองไปอย่างรีบร้อน
เจ้าเมืองเหลยได้ถูกล้อมเอาไว้ เขากล่าว “จะฆ่าจะแกงก็แล้วแต่เจ้า!”
มู่เฉียนซีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยกล่าว “เจ้าไม่คิดหรือว่าฆ่าเจ้าไปเลยนั้นมันจะทำให้เจ้าสบายไปหน่อย? จะใส่พิษทั้งร้อยชนิดไปในตัวเจ้า จากนั้นก็เอาตัวเจ้าไปแขวนไว้บนกำแพงเมือง รสชาติเช่นนี้เจ้าจะต้องชอบเป็นอย่างมากแน่ใช่หรือไม่?”
ก้นบึ้งหัวใจของเจ้าเมืองเหลยรู้สึกเย็นวาบและสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว
พวกเย่เฉินเองก็แสยะมุมปาก ชอบ? รสชาติความน่ากลัวเช่นนี้หากชอบก็คงจะแปลกเสียแล้ว
“เจ้า….เจ้าอย่าได้ทำอะไรบุ่มบ่
