าม มิเช่นนั้นแล้วข้าจะฆ่าตัวตาย ข้า…”
เมื่อมู่เฉียนซีสะบัดข้อมือ เข็มยาอีกเข็มก็ได้พุ่งออกไป
นางกล่าว “เจ้าเมืองเหลยก็ไร้เดียงสาไปแล้วกระมัง! ต่อหน้าข้าเจ้ายังกล้าคิดที่จะฆ่าตัวตาย?”
ทั้งตัวของเขาไร้เรี่ยวแรง มาตอนนี้แม้ความคิดที่อยากจะฆ่าตัวตายก็ยังเป็นความหวังที่เลื่อนลอย
มู่เฉียนซีกล่าว “นำตัวเขาแล้วก็สัตว์พิษเหล่านั้นไป พวกเราเข้าเมือง!”
คนที่อยู่ในเมือง ณ ตอนนี้ มีทั้งบาดเจ็บ ล้มตาย และต้องพิษ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะปิดประตูเมืองเอาไว้สนิทแน่น แต่ก็ไม่อาจที่จะกันพวกเขาเอาไว้ได้อยู่
มู่เฉียนซีโบกมืองแล้วกล่าว “อู๋ตี้ เสี่ยวหง ระเบิดประตูเมืองบานนั้นออก!”
“รับทราบ!”
อู๋ตี้ได้กลายร่างเป็นแมวสีขาวตัวยักษ์ ส่วนเสี่ยวหงก็ได้ระเบิดเปลวเพลิงออกมา!
ตูม!
เสียงระเบิดดังสนั่นเสียงหนึ่งลอยออกมา ประตูเมืองเหลยถูกเปิดออกอย่างไร้ความหมาย
“วิ่งเร็ว!”
“หนีเร็ว!”
“…..”
พวกเขาบุกฆ่าฟันไปถึงจวนเจ้าเมืองได้สบาย ๆ ส่วนเย่เฉินก็ได้ไปจัดการกับพวกเหล่าผู้ที่พ่ายแพ้ผู้อื่น
มู่เฉียนซีกล่าวกับเขา “อย่าได้ประมาทไป”
“ขอรับ!”
หลังจากที่เย่เฉินไปแล้ว มู่เฉียนซีก็มองไปทางเจ้าเมืองเหลยแล้วกล่าว “บอกมาเถอะ! ใครกันที่เป็นผู้ให้สัตว์พิษเหล่านี้แก่เจ้า?”
เจ้าเมืองเหลยตอบ “ไม่มี….ไม่มีใครให้ข้ามาทั้งนั้น….. ข้าได้มาเอง พวกเจ้าทำให้มันง่ายดายหน่อย ฆ่าข้าเสียเถอะ!”
ดวงตาของมู่เฉียนซีฉายแววอันตรายออกมา ผู้ที่ให้สัตว์พิษแก่เข
