ท่านเจ้าเมืองเหลยนำกำลังคนมาและกล่าวด้วยความดุดันว่า “บัดซบ พวกเจ้าช่างไร้ยางอายเกินไปแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะวางยาพิษในเมืองเหลยของพวกข้า เป็นเช่นนี้ต่อให้พวกเจ้าชนะ ก็ชนะอย่างไม่โปร่งใส”
วางยาพิษ เย่เฉินไม่รู้เลยว่าตนเองไปวางยาพิษพวกเขาตอนไหน
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “พวกเจ้าก็วางยาพิษทำร้ายพวกชาวบ้าน แถมยังส่งคนมาเล่นสกปรกกับคนข้างกายข้าอีก แล้วเจ้าจะไม่ให้ผู้อื่นใช้วิธีเดียวกันกับเจ้าเอาคืนเจ้าอย่างนั้นเหรอ?”
“พวกเจ้ารนหาที่ตายเอง จะโทษใครได้”
“พวกข้าไม่ได้เป็นคนทำ พวกเจ้ากล่าวหาโดยไม่มีหลักฐาน!”
มู่เฉียนซีแสยะยิ้มมุมปาก “เช่นนั้นพวกเจ้ามีหลักฐานเหรอว่าข้าเป็นคนทำ?”
“แหล่งที่มาของพิษอยู่ที่ใดกันเล่า”
“ข้าวางยาพิษชนิดใด พวกเจ้ารู้เหรอ?”
เมืองเหลยส่งคนไปวางยาพิษ โชคดีที่ทำให้นางรู้ถึงแหล่งที่มาของพิษว่าอยู่ที่ใด!
ทว่า นางวางยาพิษ ต่อให้พวกเขาต้องตายก็อย่าหวังเลยว่าจะเจอแหล่งที่มาของพิษนั้น
“นี่เจ้า……” ท่านเจ้าเมืองเหลยได้ยินเช่นนี้ก็โกรธเกรี้ยวจนแทบช้ำใน
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “อีกอย่าง นี่เป็นถึงทุ่งรกร้างใหญ่ ผู้ชนะจะอยู่รอด ผู้พ่ายแพ้ก็ต้องตาย เหตุใดพวกเจ้าถึงต้องมาทำให้เรื่องให้มันยุ่งไปกันใหญ่ถึงเพียงนี้กันเล่า!”
ท่านเจ้าเมืองเหลยกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “ผู้ชนะจะอยู่รอด ผู้พ่ายแพ้ก็ต้องตาย พวกเจ้าคิดว่าพวกเจ้าจะชนะได้อย่างนั้นเหรอ?”
ตูม ตูม ตูม!
ในตอนนี้เองฝุ่นบริเวณ
