ยนซีไปไม่น้อย
เมื่อเห็นสภาพของกู้ไป๋อี เขาเองก็ตะลึงงันแล้วกล่าวขึ้น “นายท่าน ท่านกู้เขา….”
“เตรียมน้ำร้อนถังใหญ่เอาไว้ แล้วก็ไปจับตัวสตรีที่สวยที่สุดในเมืองเหยียนมา”
เย่เฉินกล่าว “สาวงามอันดับหนึ่งของเมืองเหยียนคือฉีเอ๋อร์ นายท่านคงจะไม่…..”
“เช่นนั้นก็นำเอาอันดับสองมา อย่างไรเสียก็หาที่พอเข้าตามาให้ข้าสักผู้หนึ่ง…….”
ในตอนนี้เอง เสียงที่แหบแห้งเสียงหนึ่งได้ลอยมา “ไม่จำเป็น!”
“กู้ไป๋อี เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนี้สถานการณ์ของเจ้าเป็นเช่นไร? ไม่จำเป็น? เจ้าคิดที่จะเป็นขันทีรึ?” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างดุดัน
กู้ไป๋อีกล่าวด้วยเสียงเย็นชา “ไม่…จำเป็น!”
ถึงแม้ว่าจะมีพิษหลายชนิดรวมอยู่ด้วยกันจนกระทั่งมีสติที่ไม่ชัดเจน แต่ทว่าครั้งที่สองที่กล่าวคำสามคำนั้นออกมา กลับกล่าวออกมาได้อย่างไม่ยอมให้ผู้ใดกล่าวแทรก!
มู่เฉียนซีกล่าว “เตรียมน้ำร้อน!”
นางกระซิบที่ข้างหูของเขาเบา ๆ “เจ้าต้องการจะอดทนก็เชิญเถอะ! หากถึงตอนนั้นแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้น แล้วเจ้าเกิดชอบผู้ชายด้วยกันขึ้นมาข้าเองก็จะไม่เหยียดหยามเจ้า”
เมื่อได้ยินมู่เฉียนซีกล่าวคำพูดเช่นนี้มาอย่างเลือนราง กู้ไป๋อีที่ต้องพิษเข้าจนถึงขั้นอันตรายนั้นก็โกรธเสียจนแทบจะช้ำในจนกระทั่งดวงตาทั้งสองข้างมืดดับสลบไป
กู้ไป๋อีนอนแช่อยู่ในน้ำร้อน เข็มยากว่าหลายสิบเล่มได้ปิดจุดชีพจรของเขาเอาไว้
ก่อนอื่นต้องจัดการกับพิษจากการโจมตีเมื่อครั้งก่อนหน้าที่ทำให้ถึงแก่ชีวิตได้
