้เดียวสักครู่!” เขากล่าวอย่างราบเรียบ
นี่คือคำสั่งไล่แขกนี่!
มู่เฉียนซีกล่าว “ได้ เจ้าพักผ่อนให้ดีเสียเถิด! ก็แค่เพียงเป็นไข้เท่านั้น มีข้าอยู่ วันพรุ่งนี้เจ้าก็หายดีแล้ว”
กู้ไป๋อีมองตามไปยังเงาหลังของร่างสีม่วงนั้นด้วยแววตาที่หม่นหมอง เขากล่าวกับตนเองในใจ ‘ท่านอาจารย์ ข้านั้นละอายต่อคำเตือนของท่าน’
เขายังคงจดจำได้อย่างชัดเจน ในคำที่ผู้เป็นอาจารย์เคยกล่าวไว้กับเขา
เส้นทางแห่งการต่อสู้ของเจ้าถูกกําหนดให้เป็นเส้นทางที่ไร้ความปรานี หากเกิดความรู้สึกขึ้นมา เช่นนั้นข้าก็ไม่มีศิษย์เช่นเจ้าอีกแล้ว
เพราะในชีวิตนี้ของเจ้าจะไม่มีทางไปถึงความสูงส่งในระดับที่ข้าคาดหวังเอาไว้
ความรักคืออันใด? เขาอยู่มาหลายสิบปีแล้วไม่เคยเข้าใจเลยแม้แต่น้อย!
แต่ทว่าเมื่อคืนนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจมันเสียแล้ว มันเป็นความคิดที่ทำให้ก้นบึ้งของจิตใจบ้าคลั่งที่สุดอย่างหนึ่ง มันเป็นความรู้สึกที่สามารถทำลายเหตุผลทุกสิ่งลงได้
เย่เฉินคุกเข่าที่ด้านหน้าของมู่เฉียนซีแล้วกล่าว “นายท่าน ต้องโทษที่เมื่อคืนข้าจัดการไม่ดี ทำให้มีคนแทรกซึมเข้ามาในตระกูลเย่และทำร้ายท่านกู้ได้”
