ู่เฉียนซีก็ได้เชิญชิงมู่ออกมา
น้ำที่มีพิษนั้นถูกเทลงในหม้อเทพ จากนั้นก็ได้ใส่สมุนไพรหลายชนิดลงไป ไม่นานนักสมุนไพรก็ได้หลอมรวมกันและกลายเป็นของเหลวสีดำชนิดหนึ่ง
“ค่อก ค่อก ค่อก!” กลิ่นฉุนแสบจมูกโชยออกมา
มู่เฉียนซีกล่าว “โดยเบื้องต้น รู้แล้วว่าเป็นพิษชนิดใด”
มู่เฉียนซีเปิดประตูให้อากาศถ่ายเท จึงทำให้กลิ่นฉุนที่แสบจมูกนั้นกระจัดกระจายไป
เย่เฉินกล่าวถามว่า “นายท่าน ตกลงแล้วมันเป็นพิษชนิดใดกันแน่?”
มู่เฉียนซีกล่าว “พิษชนิดนี้ไม่ได้ใช้สมุนไพรวิญญาณปรุงออกมา แต่มาจากตัวสัตว์วิญญาณชนิดหนึ่ง เจ้าก็เลยตรวจสอบไม่เจออย่างไรล่ะ ไม่ได้ผ่านการทดลอง ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน”
“สัตว์วิญญาณ!” เย่เฉินตกตะลึงขึ้น
“เมืองเหลยสามารถควบคุมนกที่กินซากศพเหล่านั้นได้ เช่นนั้นก็ไม่แปลกที่พวกเขาจะสามารถควบคุมสัตว์พิษดำที่มีพิษรุนแรงเช่นนี้ได้ ดูเหมือนว่าพวกเขาสงบไปอยู่นานแต่ก็ยังไม่ยอมตัดใจ!” แสงสว่างวาบผ่านดวงตาของมู่เฉียนซี
เย่เฉินกล่าว “ไอ้คนพวกนั้น รนหาที่ตายชัด ๆ!”
“เจ้าเตรียมตัวให้พร้อม ถึงเวลาที่ต้องลงมือกับเมืองเหลยแล้ว ส่วนข้าจะเริ่มปรุงยาแก้พิษ!”
“ขอรับ!”
เย่เฉินกับมู่เฉียนซีแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนเอง ครั้นแล้วยาแก้พิษก็ปรุงออกมาได้ก่อนฟ้ามืด
ตอนนี้ผู้ที่โดนพิษจำนวนมากได้รวมตัวกันที่หน้าประตูจวนท่านเจ้าเมือง อีกทั้งยังมีคนในครอบครัวของพวกเขาด้วย หน้าจวนท่านเจ้าเมืองเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย!
“ท่านเจ้าเมื
