ต่เอากระบี่ยาวธรรมดา ๆ เล่มหนึ่งออกมา!
ส่วนกู้ไป๋อีตอนนี้ก็ได้เอากระบี่สีเงินครามเล่มนั้นออกมา มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ เจ้ายังไม่ได้ตั้งชื่อให้กระบี่ของเจ้าเลยนะ!”
“คุณหนูใหญ่คิดว่ามันควรชื่อว่าอะไรดีล่ะ?”
มู่เฉียนซีคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวออกมาว่า “ชื่อกระบี่เสี่ยวไป๋เถอะ!”
“ค่อก ค่อก ค่อก!” อู๋ตี้กับเสี่ยวหงแทบกระอัก
นายท่าน นี่เป็นกระบี่ที่นายท่านอุตส่าห์ทุ่มเทกายใจหลอมมันออกมาเชียวนะ ตั้งชื่อดี ๆ ให้มันสักหน่อยไม่ได้หรือไง
มุมปากของกู้ไป๋อีกระตุกเล็กน้อย มู่เฉียนซีกล่าว “หากเจ้าไม่อยากได้ชื่อที่ธรรมดา และจำง่ายเช่นนี้ เจ้าก็คิดชื่อเองสิ!”
ถึงแม้ว่าใบหน้าของกู้ไป๋อีจะไร้ซึ่งอารมณ์และความรู้สึก แต่มู่เฉียนซีก็มั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าเขารังเกียจชื่อนี้มาก
กู้ไปอีกล่าว “เฉียนหาน!”
“โอ้!” หานที่แปลว่าเย็นยะเยือก ช่างเข้ากับนิสัยใจคอของเขายิ่งนัก
กู้ไป๋อีกล่าว “ข้าจะสอนเพลงกระบี่ให้กับคุณหนูใหญ่ชุดหนึ่ง ชื่อว่าห้ากระบวนท่าเงาหนาวเหน็บ”
มู่เฉียนซีกล่าว “เงาจันทราหนาวเหน็บที่เจ้าเอาชนะข้าได้ ก็เป็นหนึ่งในกระบวนท่านั้นใช่หรือไม่?”
“ใช่ เป็นกระบวนท่าแรก เงาจันทราหนาวเหน็บ!” ทันทีที่เขากล่าวจบ บนท้องฟ้าก็ดูเหมือนว่าจะมีจันทราสีเงินปรากฏขึ้น!
แสงอันเย็นยะเยือกของจันทรานี้ตกลงมาสู่พื้นดิน!
ตูม!
เสียงดังสนั่นขึ้น มันตกลงมากระแทกบนพื้นจนเกิดหลุมขนาดใหญ่!
นี่เป็นพลังการโจมตีพลังหนึ่ง ตอนนี
