าเขาก็เชิญได้เลยตามสบาย!”
ใช้จนเบื่อแล้ว! มุมปากของกู้ไป๋อีกระตุกขึ้น สาวน้อยผู้นี้……
ผู้นำตระกูลเหลยกล่าวด้วยความเสียดายเป็นอย่างยิ่งว่า “เจ้าช่างเป็นสาวน้อยที่ได้แล้วก็มาทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ จริง ๆ ช่างน่าเสียดายคุณชายผู้นี้แล้ว!”
สีหน้าของกู้ไป๋อีดำคล้ำด้วยความไม่พอใจ ได้แล้วทิ้ง!
เดิมทีผู้นำตระกูลเหลยคิดว่ามีไพ่เด็ดอยู่ในมือ นึกไม่ถึงว่าจะกลับกลายเป็นไพ่ที่ไร้ประโยชน์ใบหนึ่ง!
“เจ้าหนู ในเมื่อสาวน้อยนั่นเลือกให้เจ้าตาย เช่นนั้นข้าก็จะให้เจ้าไปตายซะ……”
ขวับ!
เขายังไม่ทันได้ลงมือแต่อย่างใด คอของเขาก็ถูกกรงเล็บอันแหลมคมเจาะเข้าไปแล้ว
ดวงตาของผู้นำตระกูลเหลยเบิกกว้างขึ้น เขาสนใจเพียงแค่ชายผู้นี้กับมู่เฉียนซีเท่านั้น ไม่ได้สนใจแมวน้อยตัวนี้ที่อยู่ในอ้อมแขนของชายผู้นี้เลย
ตุบ!
ร่างของผู้นำตระกูลเหลยล้มลงไปกับพื้น
“ท่านพ่อ!” สีหน้าของเหลยเทียนถอดสีลงด้วยความหวาดกลัว
อู๋ตี้กระโดดไปอยู่ในอ้อมแขนของมู่เฉียนซี มันขดตัวลงและกล่าวว่า “นายท่าน ในที่สุดข้าก็ไม่ต้องอยู่ในอ้อมแขนของชายผู้นั้นแล้ว ข้าเย็นแทบตาย”
เย่เฉินอุทานขึ้นด้วยความตกใจว่า “สัตว์ศักดิ์สิทธิ์!”
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าไก่เฒ่านั่นก็ถูกทำให้กลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปแล้ว ผู้นำตระกูลเหลยก็ตายแล้ว เหลือก็แค่ตาเฒ่าผู้ไร้ประโยชน์ผู้นั้นที่กำลังจะโดนเจ้าเมืองเหยียนกำจัด พวกเจ้ายังไม่คิดจะเปลี่ยนความคิดอีกเหรอ?”
แน่นอนว่าพวกเขาเปลี่ยนความคิดแล้ว
