ี้ยงที่ดีเลย ทำให้ทุกคนตกใจแล้ว ทุกคนกลับไปพักผ่อนเถอะ!”
“ขอรับ!” งานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ทั้งย่ำแย่และอันตราย พวกเขาก็ไม่อยากจะอยู่ต่อ
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “ท่านเจ้าเมืองเหยียน จวนท่านเจ้าเมืองน่าจะมีสถานที่ที่เงียบสงบสำหรับดื่มชาใช่หรือไม่!”
ท่านเจ้าเมืองเหยียนตกใจผงะไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “มีอยู่แล้ว”
หลังจากที่ท่านเจ้าเมืองเหยียนส่งคนไปจัดการเรื่องต่าง ๆ เสร็จสิ้น เขาก็ไปหามู่เฉียนซีกับกู้ไป๋อี!
เป็นผลให้ท่านเจ้าเมืองเหยียนตกตะลึงขึ้น กู้ไป๋อีเอาอุปกรณ์ชงชาที่เยี่ยมยอดออกมาและชงชาให้มู่เฉียนซี แต่ชากลับมีแค่สองจอกเท่านั้น ไม่มีชาสำหรับเขา
กลิ่นหอมของชาช่างทำให้คนใจเต้นแรงเสียจริง เขาส่งเสียงไอค่อกแค่ก “ค่อก ค่อก ค่อก!”
ท่านเจ้าเมืองเหยียนกล่าว “ชานี้ ไม่เลวเลยหนิ!”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “นี่ก็แค่ชาสมุนไพรที่ข้าปรุงขึ้นมาเองเท่านั้น หากท่านชอบ ข้าจะแบ่งให้ส่วนหนึ่ง”
ไม่ได้นะ!
กู้ไป๋อีแสดงท่าทีเย็นชาดุจดั่งหิมะหนาวเหน็บบนยอดเขา ชาที่เขาชงไม่ใช่ทุกคนที่มีสิทธิ์จะดื่มได้
เมื่อเห็นทั้งสองดื่มชาด้วยความผ่อนคลายเช่นนี้ ท่านเจ้าเมืองเหยียนก็ได้แต่นั่งดูอยู่ข้าง ๆ ด้วยใจที่ไม่เป็นสุข สีหน้าจนปัญญา ครั้นแล้วเขาก็ทำได้เพียงแค่หาเรื่องมาคุย
“ความแข็งแกร่งของแม่นางมู่ช่างน่าทึ่งเสียจริง แม้แต่เหลยอ๋าวก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้า” ท่านเจ้าเมืองเหยียนกล่าว
“ก็แค่โชคดีที่ได้รับทักษะการต่
