้นเล็กน้อย นางกล่าว “บางทีคืนนี้อาจจะมีเรื่องที่น่าสนใจเกิดขึ้น พวกเราไปกันเถอะเสี่ยวไป๋!”
กู้ไป๋อีหยุดฝีเท้าลง “ข้าฝึกซ้อมกับเจ้ามาตั้งนานเช่นนี้แล้ว เจ้าไม่เรียกข้าว่าอาจารย์ด้วยความเคารพสักคำก็ยังมิว่า แต่เจ้าสามารถเปลี่ยนคำเรียกขานได้หรือไม่?”
มู่เฉียนซียิ้มแล้วกล่าว “แค่เพียงเจ้ายังอยู่กับข้าแม้เพียงหนึ่งวัน เช่นนั้นข้าชอบที่จะเรียกเจ้าว่าอะไรก็จะเรียกไปเช่นนั้น ถึงแม้ว่าข้าจะสู้เจ้าไม่ได้ แต่ข้าก็ยังจะเรียกอยู่เช่นเดิม”
กู้ไป๋อีไม่มีอะไรจะกล่าว!
ด้วยเพราะรองเจ้าเมืองเหลยเลือกที่จะหาผลประโยชน์เข้าหาตนเอง งานเลี้ยงครั้งนี้เลยถูดจัดอย่างใหญ่โตยิ่งนัก
เจ้าเมืองเหยียนนั้นไม่อยากที่จะสร้างปัญหา เพียงแต่อยากให้พวกเขาจากไปโดยเร็วเท่านั้น!
“ผู้นำตระกูลเหลยมาถึงแล้ว!”
แน่นอนว่าผู้ที่มาถึงเป็นผู้แรกนั้นคือตระกูลเหลย！
ในตอนนี้ผู้นำหน้าตระกูเหลยเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม และราวกับว่าเขาได้มองข้ามเจ้าเมืองเหยียนไปในทันที จากนั้นได้เดินตรงเข้าไปทางรองเจ้าเมืองเหลยแล้วกล่าวขึ้น “คารวะท่านรองเจ้าเมืองเหลย!”
เป็นเช่นนี้แล้วยิ่งทำให้เจ้าเมืองเหยียนระแวดระวังขึ้นมา!
พวกเขาวางแผนอะไรกัน?
พวกเขาทั้งสองได้พูดคุยกัน แล้วได้ละทิ้งเจ้าเมืองเหยียนผู้ที่เป็นเจ้างานอย่างแท้จริงไว้เบื้องหลัง
หลังจากนั้นคนอื่น ๆ ก็ได้ล้วนมากันจนครบ เจ้าเมืองเหลยมองไปยังที่นั่งที่ยังว่างอยู่แล้วกล่าว “ยังเหลือ
