การที่จะตีเมืองเหยียน”
เจ้าเมืองเหยียนเป็นพ่อตาของเขา เขาคงไม่นั่งเฉย ๆ หรอก!
เย่เฉินกําลังจะไปปรึกษากับมู่เฉียนซี แต่พบว่ามู่เฉียนซียังคงฝึกซ้อมกับกู้ไป๋อีอยู่
มู่เฉียนซีจ้องมองอย่างเย็นชา แต่กู้ไป๋อียังคงเป็นเหมือนราวกับภูเขาหิมะที่ไม่เคยละลายมานับหมื่นปี ทั้งสองคนต่อสู้กันอย่างสุดกําลัง
ความเร็วของเขาทําให้เขาตาพร่ามัว ในที่สุดนิ้วมือของมู่เฉียนซีก็ได้วางลงบนขมับของกู้ไป๋อี
มู่เฉียนซียิ้ม “ข้าชนะแล้ว!”
กู้ไป๋อีไปตบข้างหลังนางเบา ๆ “คุณหนูใหญ่ ตอนนี้เจ้ายังคิดว่าเจ้าชนะอยู่อีกหรือ?”
